Liefdevolle mensen en een frisse start

  Jeetje, wat heb ik dit gemist, een dag met weinig stress en eenzaamheid. Colmar mis ik momenteel totaal niet, de enigen zijn Jean-Paul en Damian en Stephane ook wel. Ik mis Gael en Michael. Ze zitten nu in Besancon en blijven daar nog een poosje. Ik hoop binnenkort bij hen aan te komen en met hen mee te kunnen rijden naar Geneve. 

   Maar belangrijker, ik ben bij Nathalie, Sebastian en hen zoon. Na de eerste wandeling door de natuur met mijn rugzak ben ik Nathalie tegengekomen. Ze liep met haar hond een rondje langs de wijnvelden en had een ontzettend vriendelijke blik in haar ogen. Ik vroeg haar: 'Tu as un jardain?' het betekende of ze een tuin had. 

   'Oui?' ze keek me wat wazig aan.

   'Pou-ve vou metre ma tente dans votre jardain?' vroeg ik..

   'Aaaah, pour dormier?' om te slapen?

   'If it's possible?'

   'Aaah oui, come with me!'

   We liepen direct naar haar huis toe en Luna, de hond begreep er weinig van, want ze keerde direct een andere richting in. Wat een ontzettend lieve vrouw. bij haar huis zei ze dat ik wel gewoon binnen mocht komen hoor. Ik liep naar binnen en direct liet ze me een kamer zien waar ik mijn matje neer kon leggen. 'Oooh, I have a matras pour toi.' zei ze en haalde een matras op van boven. Ik hielp haar. Daarna vroeg ze of ik mee wilde eten, pasta carbonara. Wat een liefdevolle vriendelijkheid! Deze fijne mensen willen graag dat ik het goed heb. Ik ben in het dorpje: 'Voeglitshoffen.' het heeft iets te maken met vogels.

   Jeetje wat ben ik Nathalie dankbaar dat ik hier mag overnachten. Alleen kreeg ik vanavond ook een belletje van dat geweldige hostel waar ik drie nachten heb gezeten en waar geen hond was behalve ik. 'You forgot to bring back the key!' zei de beste man. Maar gelukkig moet Nathalie morgen naar Colmar voor haar werk en wil ze de sleutel afleveren. Wel moet ik met haar mee. Dus zit ik morgen weer in Colmar. Afijn, daar moet ik dan maar even een oplossing voor zoeken want ik hoef echt niet meer in Colmar te zijn. Misschien kan ik een bus terug nemen of lift terug krijgen. Eigenlijk wil ik nog wel eventjes blijven op deze warme plek. Hun zoontje speelt gitaar en met hem heb ik even gejammed en hem wat ukuleleles gegeven. Hij is echt heel erg goed, kan lekker solootjes maken en zo. Maar ja, ik wil ook door want wil op tijd in Besancon aankomen om met Gael en Michael en Florian mee te kunnen rijden.

Een ander dingetjes wat me vandaag opgevallen is.  Ik dacht ineens: Wat is het toch lekker om zo'n zware rugzak op je rug te hebben. Hij kon me niet zwaar genoeg zijn; ten eerste omdat het gewoon lekker sporten is en ten tweede omdat het je werkelijkwaar tegen de grond aan drukt waardoor je extra kracht moet geven om van de grond af te komen. Toen ik de rugzak eindelijk af had, voelde ik me erg hoog en zweefde ik door het weilandje heen. Het is echt waar; voor mij voelt het als een soort therapie om die rugzak op te hebben want je komt dichterbij de aarde en gaat later zweven. Voor mij iets nieuws om eens te testen; dan ga ik gewoon een rugzak vol bakstenen meenemen en wandelen in de bergen. 

   Overigens, ik lig nu blind te typen in bed en het is hartstikke comfortabel, maar ik ga wel slapen want morgen komt om zes uur de hond me wakker maken.