Avonturen van Fred

 Ik ben begonnen met roken. Ik dacht ik begin er eens aan, ik nam er een grote slok van en piste mijn glas vol en verkocht het als bier. Het was verschrikkelijk om het zelf achterover te slokken, het was zwaar bier en het alcoholpercentage veranderde in verse jus, dronken van oranjensaft. Hoe voelde ik me? Het was een barre tocht naar de zon. Sorry Slava, ik ga ervandoor, ik doe mijn petje op en vertrek in een eenzame bui naar de stad met de wind tegen, ga mijn problemen facen, het doet pijn je achter te laten. En als mijn hoofd meewerkt, kan ik eens bij mijn hart komen. Mijn hart lacht alleen. Het vertrapt iedereen om hem heen, en de pijn is echt. De eenzame gelige gloed voor mijn ogen doet denken aan een beetje zachte liefde, moet ik het vastgrijpen? Jij bent de enige die me iets van liefde hebt gegeven, wat als een wolkje mist voor mijn ogen oplost.    Het is voorbij. Kom niet terug. Laat me met rust, verzinken in mijn eigen pijn. Jij blijft voor eeuwig een vonkje in m...

Ik had vandaag een paar keer het gevoel van een apocalyptische hitte, een soort rust waarin iedereen langzaam aan het sterven was, de muziek die het moment liet stilstaan in onverdraagbare temperaturen en radioactieve zonnestraling neer liet strijken. Mensen liepen langzaam door een rustige winkelstraat. Ik fietste er licht gestrest tussendoor, op zoek naar schaduw. Ik kon nergens naartoe, opgesloten tussen mijn zolderkamertje en de straat; de beste plek was nog langs de koele briesjes van de airconditioning van de winkelingangen. Ik besloot in de windstille schaduw van een gebouw te gaan zitten met mijn gitaar en er een paar liedjes uit te zuchten. De mensen liepen voorbij en af en toe glimlachte iemand. Sommigen gaven me geld, waarschijnlijk uit respect voor de moed die ik had genomen om er überhaupt te gaan zitten en een poging te wagen. Er kwam een verwarde zwerver naar me toe die me een ingepakte hamburger aanbood. Ik bedankte vriendelijk. Hij wilde hem waarschijnlijk verkopen voo...

 Ik wil even schrijven over het festival, maar wat is er te vertellen? We hebben gedanst, en ik heb me weer kiplekker gevoeld in de morspit, waar het gecontroleerd beuken was; beuken met liefde over een kakofonie van blaasinstrumenten met een technobeat, er was verbinding, het publiek was één. Maar iedereen was doodop na een uur tegen elkaar aan te springen. Ik was Simon al lang kwijt maar had alweer nieuwe vrienden gemaakt, ik had die dag zeker vijftien nieuwe vrienden, wat ook wel weer pijnlijk was. Na het optreden waren er veel knuffels en schouderklopjes onder het publiek. Er kwam iemand naar me toe die hard: 'Woooow!' schreeuwde en mijn hand sloeg en dol begon te juichen, het was wel leuk. Ik gaf mensen schouderklopjes en omhelsde een nieuwe vriend. Het was een gloriedag. Het ging allemaal goed, totdat ik een steek in m'n hart voelde, met daarbij een krampende pijn in m'n schouder en een duizeligheid. Ik zei tegen Simon: ik ga de tent uit, en liep paniekerig heen e...

 Lady Gaga, een imposante vrouw met een spiritueel pad, je kunt zien hoe zij door de jaren veranderd is. Haha. In het begin was ze natuurlijk een seksmonster, een mannenvreter met hits als Alejandro, Pokerface, Bad Romance, waar ze in de clip wit geschilderd in een robotpak zonder wenkbrauwen wordt betast door twintig geile mannen die in een kluitje om haar heupen hingen. Iedereen vond er het zijne van. Maar we wisten allemaal wie Lady Gaga was; iemand die je haar ding liet doen omdat ze knettergek was. 'Laat maar gaan, die vrouw is toch gestoord.' Er hing zo'n vibe om haar heen, niemand hield haar tegen.    We hadden plezier in haar liedjes, gingen naar haar concerten en kochten haar platen. We hielden van d'r muziek. En deze vrouw ging gewoon door: ze maakte nieuwe albums, werd actrice, werkte haar reet heet, rookte haar sigaretten en leefde haar leven. Allemaal - ook oudere mensen bezochten haar concerten, waarom? Zagen zij iets in haar wat ik niet zag? Ze had een mo...

 Ik heb net een dwarslaesie gehad, het schoot erin tijdens het aansteken van een kaars, ineens een stekende pijn in de botten. Gelukkig heb ik net opium gehad dus doet het niet zoveel pijn. Het werkt nu. Ik heb wellicht een rugrechter nodig. Wat kan ik schrijven? Er is zo weinig te schrijven, maar ook zo veel. Soms ben ik zo depressief, maar ook zo uitbundig. Er zijn zoveel dingen te leren en er is zoveel passie en zoveel ziel. Ik zit een beetje te denken aan de dag, wat er allemaal fout ging. Wat ging er allemaal fout? Ik heb mijn kamer niet goed achter gelaten, mijn oude kamer de koelkast was nog vies toen inspecteur Tjeerd een rondje maakte. 'Moet je kijken, zo kan ik het toch niet opleveren?'    'Wij zijn er echt achteraan gegaan.' zei Dennis bijdehand.    Ik zei: 'Niet. Jullie zijn er niet achteraan gegaan, ook al is het mijn eigen verantwoordelijkheid, maar jullie zijn er niet achteraan gegaan.'    Tjeerd was niet in een goed humeur; ik werd ook ...

 Een grap is altijd het beste als hij uit het niets komt, of wanneer iemand onbewust is van de grap die hij maakt. Veilig ben je nergens, je kunt altijd onbewust ergens de grap maken. Wanneer je misselijk bent en het ligt zo zwaar op de maag maar je vraagt om een glaasje water. Dat krijg je van de juf, je neemt een slok, dat vloeit naar binnen, maar het diafragma perst het net zo hard weer naar boven. Voor een klaslokaal vol kijkende leerlingen spuug je de hele vloer en een deel van de tafel van Stijn onder het maagzuur. Het is rozengeur en maneschijn, magenschijn. Het is stil, doodstil in de klas, totdat juf Ria compassieloos over mijn duizeligheid het woord neemt: 'Jij gaat nu je mond wassen en je excuses aan Stijn aanbieden en dan ruim je die troep op!' En je schaamt je de tyfus terwijl je de plassen opruimt met ongemakkelijke afdroogpapiertjes en al je leeftijdsgenoten die toekijken. Wat is dan de grap? De grap is dat dit niet de eerste keer is geweest dat ik m'n mond m...

De verjaardag van m'n zusje was er één om niet te vergeten. Och, ik had zoveel medelijden met m'n vader, die zichtbaar in zijn hoofd zat te dolen, alsof hij nooit echt bij de les was en altijd afhankelijk van de vriendelijkheid van een ander die het voortouw nam met hem te praten. Het waren gesprekken die altijd over dezelfde vermoeiende onderwerpen gingen; zijn kwekerij, zijn businesspartners, Japan, zijn verleden, zijn houtcreaties, zijn gedachtes. Op een moment dat ik zat na te denken over iets te zeggen tegen Kelvin, met wie ik zojuist de meest ongemakkelijke hand ooit had geschud, kwam hij naar m'n oor toe: 'Moet je nog schilderen in je nieuwe huis? Anders heb ik nog wel verf voor je.' Vanuit de chaos in zijn hoofd heeft hij besloten dat het een goed moment was om over verf te beginnen voor in een huis waar ik nog niet woon. Ik wilde iets tegen Kelvin zeggen, beginnen over mijn schaamte of iets dergelijks. Opgetogen zij hij 'Freekie!' bij mijn aankomst,...