Avonturen van Fred

Boksen is een oersport, wellicht de oudste sport die diep in ons instinct gegrafeerd zit. Het is een kwestie van overleven. Het gaat om titels afpakken van de nummer 1. En iedere keer als de nummer 1 speelt tegen een andere tegenstander, denkt de nummer 1: 'Hij wil de titel van mij afpakken.' Dat heeft nummer 1 Rico Verhoeven eens toegezegd in een interview. Zo motiveert hij zich voor een nieuwe tegenstander om hem helemaal de tyfus in te jagen. Ze slaan elkaar helemaal het leplazarus tot ze een ingevallen schedel hebben, een voorhoofd die geen ronding, maar een komische inham heeft. Boxers moeten het hebben van hun overlevingsmechanisme en een flinke dosis adrenaline, spierkracht. Waar anderen breinkracht gebruiken. Ze zitten letterlijk in een kooi opgesloten om maar gewoon te houwen, geen mogelijkheid om slim te zijn, of tactisch te spelen - iedereen die slim of tactisch was, was nooit die ring ingestapt - alleen maar uitdelen en incasseren. Ik heb op Lubach gezien dat wannee...

Zaterdagmiddag in de trein, Gimon tegenover me met een broodje cashewpasta. Ja, hij is er zo één. 'Cashewpasta zit vol met nutriënten.' zegt hij belezen.      'Gefeliciteerd met de overwinning van GroenLinks trouwens!'    'Dankjewel, we heten niet meer GroenLinks.'    'Oh ja, progressief Nederland.'    'Ja, wat vind je van die naam?'    'Veel te rechts.' Ik nam een hap van m'n tonijnpasta.     'Te rechts? Ik heb rechtsere namen gezien. De partij van de Vrijheid bijvoorbeeld.'    'Vrijheid klinkt aardig links moet ik zeggen. Vrijheid hadden we na de oorlog.'    'Het is juist de bedoeling om te liegen over vrijheid in de politiek. Iedere partij die het tegen het volk heeft over vrijheid bedoeld het tegenovergestelde.'    'Oh, en heeft links het dan nooit over vrijheid?'    'Links spreekt de waarheid. Wij zijn altijd transparant naar het volk, wij praten het volk niet naar de mond....

 Ik zit achter de computer op mijn kamer en hoor de klok tikken. Mijn armen liggen op het toetsenbord en mijn vingers weten waar de letters zitten. Er klinkt rustige muziek. Ik zit te mijmeren over een boottocht in Zweden toen ik door een vriendelijke man op zijn speedboot naar de volgende plek werd gebracht. Ik stond op van m'n stoeltje en spreidde m'n armen en voelde me levend met de wind tegen m'n lichaam terwijl de boot met zestig kilometer per uur over het water scheerde. Voor ons lag de open zee, rechts de kust en links kleine rotsachtige eilandjes met een paar dennenbomen en schapengras. De man droeg een roze polo, een khaki korte broek en een zonnebril, hij was een jaar of vijftig met korte grijze haren. Hij bracht me naar een klein verlaten haventje met één vissersbootje aangemeerd aan een langgerekte stijger met een havenhutje. Er waren twee mensen aan het suppen. Het was een warme ochtend maar ik had nog een hele dag te wandelen. Het zeewater was echter een graad...