Avonturen van Fred

Ik zit in een barretje waar het gezellig druk is en de tafels zijn van hout en er staan twee speciaalbiertjes naast me. Tijd om te typen, tijd om vandaag te archiveren, tijd om het licht van de dag op papier te zetten.    Vanochtend werd ik vroeg wakker, ik moest mezelf uit bed sleuren om geld in een automaat te stoppen wat op mijn kaart zou komen waarmee ik de duur van mijn verblijf met een nacht kon verlengen. Ik vond geen automaat en na meerdere keren vragen was ook de Duitse Sparkasse niet instaat om mijn honderd euro cash op te vreten en op m'n kaart te zetten. Ik moest het van buitenaf zien te krijgen, en dan is er altijd mijn bewindvoerder die zit te zeiken over de zogenaamd gemaakte afspraken. 'We hadden niet afgesproken, heh, dat jij nu überhaupt in Hamburg was, dus ik ga je niet steunen.'    'Je gaat me op straat laten slapen?'    'Ik bel je vanmiddag terug'    'Maar ik heb het geld nu nodig!'    'Tot vanmiddag.' Bliep bliep bl...

Ik loop door met pijn in m'n hart. Mijn hele leven heb ik pijn gevoeld. Vroeger als kind, zielenpijn, en nu ik volwassen ben. Huilen hielp niet omdat mijn ouders me geen knuffel konden geven. Ze deden hun best wel maar ik herrinner me de blik die m'n vader gaf, onwetend met z'n schouders en wenkbrauwen hoger dan de Eiffeltoren. Slaat nergens op. Ze hadden niets te geven. Ik heb nooit de endorfine gehad na het huilen, dus was het resultaat een stille leegte. Muziek helpt.     Nu ik hier ergens in de Achterhoek in een tentje lig met een wandeling in het verschiet voel ik me plots goed. Ik lach om wat er ineens gebeurd. Of komt het door de whisky? Of door de zachte muziek? De regen tikt op het doek. Ik ben er vandaag achter gekomen dat een aarding niet inherent is aan een wandeling, de spanning blijft gewoon bestaan terwijl je wel met je voeten op de aarde staat; ik heb altijd gedacht dat deze handeling een ontspannen staat van zijn bracht. Nee, dat is niet zo. Mijn hoofd we...

Ik zit in de bieb en eigenlijk gaat het niet zo slecht. Ik ben bewust en wakker. Ik zit weliswaar in mijn maag, maar dat is niet erg, ik heb er schijt aan. De wereld om mij heen en de inspiratie is hier. Ik weet alleen niet wat ik schrijven moet. De passie. De passie, waar is de passie? Gintaras, hij was een muzikant, is een muzikant, een grote uit de Litouwse muziekwereld. Hij heeft gecomponeerd voor Litouwse televisie en in officiële bands gespeepld en meerdere albums uitgebracht. Hijzelf was de componist. Hij heeft in London gewoond waar hij beroepsschilder was en in Zweden waar hij heeft gewerkt voor een Russisch houtbewerkingsbedrijf die beeldjes van hout maakten en iets van knuffels van hout, of servies. Hij is destijds door heel Europa gereisd en heeft alles gedaan, had een auto en een kofferbak vol lijken, ik bedoel blikjes om in te leveren. Toen hij werd gestopt voor een alcoholcontrole in de buurt van Zwolle was het mis. Het was bijna middernacht. Ze hadden nooit een test afg...

 Ik ben begonnen met roken. Ik dacht ik begin er eens aan, ik nam er een grote slok van en piste mijn glas vol en verkocht het als bier. Het was verschrikkelijk om het zelf achterover te slokken, het was zwaar bier en het alcoholpercentage veranderde in verse jus, dronken van oranjensaft. Hoe voelde ik me? Het was een barre tocht naar de zon. Sorry Slava, ik ga ervandoor, ik doe mijn petje op en vertrek in een eenzame bui naar de stad met de wind tegen, ga mijn problemen facen, het doet pijn je achter te laten. En als mijn hoofd meewerkt, kan ik eens bij mijn hart komen. Mijn hart lacht alleen. Het vertrapt iedereen om hem heen, en de pijn is echt. De eenzame gelige gloed voor mijn ogen doet denken aan een beetje zachte liefde, moet ik het vastgrijpen? Jij bent de enige die me iets van liefde hebt gegeven, wat als een wolkje mist voor mijn ogen oplost.    Het is voorbij. Kom niet terug. Laat me met rust, verzinken in mijn eigen pijn. Jij blijft voor eeuwig een vonkje in m...

Ik had vandaag een paar keer het gevoel van een apocalyptische hitte, een soort rust waarin iedereen langzaam aan het sterven was, de muziek die het moment liet stilstaan in onverdraagbare temperaturen en radioactieve zonnestraling neer liet strijken. Mensen liepen langzaam door een rustige winkelstraat. Ik fietste er licht gestrest tussendoor, op zoek naar schaduw. Ik kon nergens naartoe, opgesloten tussen mijn zolderkamertje en de straat; de beste plek was nog langs de koele briesjes van de airconditioning van de winkelingangen. Ik besloot in de windstille schaduw van een gebouw te gaan zitten met mijn gitaar en er een paar liedjes uit te zuchten. De mensen liepen voorbij en af en toe glimlachte iemand. Sommigen gaven me geld, waarschijnlijk uit respect voor de moed die ik had genomen om er überhaupt te gaan zitten en een poging te wagen. Er kwam een verwarde zwerver naar me toe die me een ingepakte hamburger aanbood. Ik bedankte vriendelijk. Hij wilde hem waarschijnlijk verkopen voo...

 Ik wil even schrijven over het festival, maar wat is er te vertellen? We hebben gedanst, en ik heb me weer kiplekker gevoeld in de morspit, waar het gecontroleerd beuken was; beuken met liefde over een kakofonie van blaasinstrumenten met een technobeat, er was verbinding, het publiek was één. Maar iedereen was doodop na een uur tegen elkaar aan te springen. Ik was Simon al lang kwijt maar had alweer nieuwe vrienden gemaakt, ik had die dag zeker vijftien nieuwe vrienden, wat ook wel weer pijnlijk was. Na het optreden waren er veel knuffels en schouderklopjes onder het publiek. Er kwam iemand naar me toe die hard: 'Woooow!' schreeuwde en mijn hand sloeg en dol begon te juichen, het was wel leuk. Ik gaf mensen schouderklopjes en omhelsde een nieuwe vriend. Het was een gloriedag. Het ging allemaal goed, totdat ik een steek in m'n hart voelde, met daarbij een krampende pijn in m'n schouder en een duizeligheid. Ik zei tegen Simon: ik ga de tent uit, en liep paniekerig heen e...

 Lady Gaga, een imposante vrouw met een spiritueel pad, je kunt zien hoe zij door de jaren veranderd is. Haha. In het begin was ze natuurlijk een seksmonster, een mannenvreter met hits als Alejandro, Pokerface, Bad Romance, waar ze in de clip wit geschilderd in een robotpak zonder wenkbrauwen wordt betast door twintig geile mannen die in een kluitje om haar heupen hingen. Iedereen vond er het zijne van. Maar we wisten allemaal wie Lady Gaga was; iemand die je haar ding liet doen omdat ze knettergek was. 'Laat maar gaan, die vrouw is toch gestoord.' Er hing zo'n vibe om haar heen, niemand hield haar tegen.    We hadden plezier in haar liedjes, gingen naar haar concerten en kochten haar platen. We hielden van d'r muziek. En deze vrouw ging gewoon door: ze maakte nieuwe albums, werd actrice, werkte haar reet heet, rookte haar sigaretten en leefde haar leven. Allemaal - ook oudere mensen bezochten haar concerten, waarom? Zagen zij iets in haar wat ik niet zag? Ze had een mo...