Gintaras

 Er klinkt verdraaid lekkere muziek in m'n huisje, die ik verdomme binnenkort kwijt ben. Er wordt vorstelijk, royaal geluisterd. Ik ben zo ontzettend boos en geïrriteerd de heletijd. Ik kan iedereen wel met schijt bekogelen, zo in het gezicht, en dan uitsmeren. Of zomaar iemand op zijn bek slaan. Het is zo frustrerend dat alles zo zwaar is en dat ik geen verdovende middelen heb. Nee ik hoef niet te eten, ik wil gewoon voor één keer geen gedachtes hebben. Ik wil echt iemand zijn klotebek verrot slaan. Het gaat zo over in eenzaamheid als ik aan iemand denk. Ik ben plots eenzaam, maar nu het moment goed voor me is, ben ik ook weer blij.
   Heeeeh, Gintaras is al twee dagen ontzettend dronken, die zatlap. Hij zat hier in mijn kamer op het vloerkleed op de grond, leunend tegen de stoel met planten erop. Hij kroop overeind en kwam vlak naast me staan, ik kon zijn laatste voortand van dichtbij observeren, een soort trapezoïde van gebruind ivoor. Zijn tong kroop er langs als het gelei van een octopustentakel, terwijl zijn vochtige alcohol adem als een dampende stoommachine in mijn gezicht sloeg. Het was alsof hij een fles schoonmaakterpentine over me heen sprayde. Ik kon zelfs ruiken wat hij gedronken had: het was port of bessenjenever. Hij had met koningsdag vier tassen blikjes bij elkaar verzameld en bij mij gestald. We hebben daar samen twintig euro van gemaakt, en dat heeft hij na logisch redeneren aan die fles uitgegeven. Nu zwalkt hij al twee dagen wankelend over straat. Hij had het over 'benchtime' - de tijd die een mens op een bankje doorbrengt om te contempleren over het leven en eendjes te voeren en voorbijgangers te groeten. Benchtime. Dat was de afgelopen dagen hoog opgelopen in het aantal uren. We hebben samen op het bankje bij de mediamarkt gezeten en gepraat over het leven. Hij vertelde me waar hij de afgelopen negen maanden geslapen had: op de huisboot van een toeristenbootverhuurbedrijf, waar hij vóór zeven uur weg moest en naar een openbare wc liep voor zijn ochtendritueel. Ik vond het verschrikkelijk maar ook bewonderend om te zien dat zijn huis letterlijk de binnenstad en het gedeelte eromheen was. Hij kwam niet op andere plekken. Ik vroeg hem of hij er na twee jaar nog plezier in had, wat hij beantwoordde met: 'Goeie vraag.' Hij zei na een korte pauze: 'Ik heb nog zes of zeven jaar, en dan ben ik op. Dan ben ik leeg.'
   'Ook als je een huis hebt?'
   'Nee.'
   'Dan moet je zorgen dat je een huis krijgt.'
   Hij had nog een rechtzaak lopen ergens waarbij hij, naar zijn zeggen vijftigduizend euro schadevergoeding moet krijgen. Hij is niet compleet hopeloos.
   Maar vandaag wilde ik hem er uit hebben, waarna hij begon muziek te maken, als een nachtegaal onder de muziekvogels. Het klonk als rozenblaadjes in een warm bad van tedere tonen. Dat dan weer wel. Hij praatte over muziekgeschiedenis en had muziek van earth wind & fire opgezet. 'Thiiiiiiis is music.' schalde hij met de nodige consumptie. Hij zei, draaiend met zijn hoofd: '5 minutes.' en sloeg een toon aan, '5 minutes.' toon, '5 minutes.' en stond toen op en ging met luid kabaal naar buiten, sloeg de deur dicht en belde vervolgens aan en sloeg bonkend op de deur. 'Ja?'
   'I need lighter.'
   Ik gaf hem mijn laatste aansteker.
   Hij hield hem.
   Ik zei: 'Stop met drinken, morgen is jouw grote dag.'
   Wat hij beantwoordde met een 'Haha' en een opbeurend duwtje tegen m'n zei.
   'Tien uur morgen.' zei ik, en gooide de deur dicht
   Om drie uur 's nachts belde hij me op. Ik stond net onder de douche. Hij lag in het trappenhuis van een parkeerplaats en probeerde míjn medelijden te gebruiken door me te vragen of hij hier kon slapen. Ik kon hem in al deze verschrikkelijke omstandigheden ook niet daar laten liggen. Hij was gewoon te dronken, dus ik liet hem niet binnen. En nu hoorde ik vanmiddag dat hij de volgende ochtend, op zijn belangrijke dag, naar de Albert Heijn is gegaan en heel veel bier heeft gekocht. Hij zou die middag zijn eerste les als muziekleraar hebben gehad, maar werd uit het buurthuis gegooid toen de manager merkte dat hij lazarus was. Hij zat met wijde armen te gebaren op de stoel en piraterig te lachen en grappen te maken, en werd toen met wat geschreeuw naar buiten gebracht. De laatste keer dat ik hem zag, lag hij op klaarlichte dag te slapen op een bankje op het plein bij de Albert Heijn. Het beste dat hij kan doen is terug gaan naar Lithauwen en daar een uitkering aanvragen en een postadres en een caravan kopen als reizende muziekdocent.