Een ongeval in de Diezerstraat.

 Een ongeval in de Diezerstraat.

Een Oost-Europees uitziend vrouwtje met een gotisch versierde sluier op een scootmobiel reed zigzaggend door de drukke Diezerstraat. Ik liep samen met Nelis. 'Maar als je echt accuraat iets neer wilt zetten moet je precariorechten aanvragen.' zei hij.
   'Wordt dat niet gedoogd tegenwoordig? Maar als ik tijd heb zal ik mijn hoofd er eens over buigen.'
   'Het lijkt me...' 
   'Aaaaah!' er klonk een harde vrouwengil voor ons. Iemand lag op de grond met haar handen op haar kuiten, kermend als een voetballer, met daarvoor iemand op de scootmobiel. Er kwamen mensen omheen staan. 'Aaaaahuw! Ze reed gewoon door.' huilde ze.
   'Ja, ze reed gewoon door.' klonk op uit het geroezemoes.
   Een paar mensen op het terras spraken schande van de Balkan vrouw. 'Je mag hier helemaal niet rijden, en ze ging veel te snel.'
   Ik vond het eerder zielig voor het rijdende vrouwtje die een lading stront over haar heen kreeg. Nelis hielp de geblesseerde vrouw, die nu als een baby kermend van de pijn om aandacht vroeg, overeind door haar op te tillen en op een stoeltje te zetten. Ik keek naar het scootmobiel vrouwtje die me een apatische blik toedrukte en vooruit reed. 'Ja rijd maar door!' zei een boze dramatoerist.
   Nelis keek om. 'Maar dit gaan we niet doen.' Vastberaden rende hij achter het vrouwtje aan, die even verderop tussen de massa verdwenen leek.
   Een meter of dertig verder stond ze stil, geblokkeerd door Nelis, die druk met zijn armen stond te zwaaien. 'Ik vind het weerzinwekkend, respectloos dat je door bent gereden. Je gaat nu terug en je excuses aanbieden.' Zijn hoofd was tomaatrood van woede. 'Het disrespect!' hoorde ik hem zeggen. Omstanders keken naar de twee. Nelis zei nog een paar boze zinnen, waarna het vrouwtje omdraaide schijnbaar haar excuses aanbood. 'Nu ben jij niet de enige meer die zich schaamteloos voor lul zet in het openbaar.' zei hij, 'Als ze geen vrouw was had ik hem een klap op z'n bek gegeven.'