Zusje jarig
De verjaardag van m'n zusje was er één om niet te vergeten. Och, ik had zoveel medelijden met m'n vader, die zichtbaar in zijn hoofd zat te dolen, alsof hij nooit echt bij de les was en altijd afhankelijk van de vriendelijkheid van een ander die het voortouw nam met hem te praten. Het waren gesprekken die altijd over dezelfde vermoeiende onderwerpen gingen; zijn kwekerij, zijn businesspartners, Japan, zijn verleden, zijn houtcreaties, zijn gedachtes. Op een moment dat ik zat na te denken over iets te zeggen tegen Kelvin, met wie ik zojuist de meest ongemakkelijke hand ooit had geschud, kwam hij naar m'n oor toe: 'Moet je nog schilderen in je nieuwe huis? Anders heb ik nog wel verf voor je.' Vanuit de chaos in zijn hoofd heeft hij besloten dat het een goed moment was om over verf te beginnen voor in een huis waar ik nog niet woon. Ik wilde iets tegen Kelvin zeggen, beginnen over mijn schaamte of iets dergelijks. Opgetogen zij hij 'Freekie!' bij mijn aankomst, en schudde me de hand. Ik had hem al lang niet gezien en wist natuurlijk wie hij was, maar raakte in paniek toen ik niet direct op zijn naam kon komen. 'Hey! ...' ik slikte het in, 'Hey... eh.' kutzooi dit kwam nooit meer goed. 'eh... Jelle.' Ik besloot snel door te lopen, op zoek naar iets of iemand. 'Hey Luuk!' Hij heette Kelvin. Ik kan wel janken als ik er aan denk.
Links, in de zon, zaten de meiden met zonnebrillen, sexy stiletto hakken en bodyconjurkjes van hun prosecco cocktails met watermeloen te genieten, en rechts zaten de jongens, wakend over de barbecue. Die meiden glansden onder zonneschijn en rookten elegant hun sigaretten. Ik ging er naast zitten, maar mijn moeder zat er nog tussen dus ik kwam niet echt met hen in gesprek. Ik moest telkens het geklaag van mijn moeder aanhoren die over het geklaag van haar moeder begon. Ik moest me weer eens slecht voelen door de ellende van een ander. 'Oma is zo eenzaam en ze gaat bijna dood, mensen kunnen haar gewoon niet uithouden, niemand kan langer dan een uur met haar zijn, dat ze telkens weer vraagt hoe die honden ook alweer heten.' Oma was eenzaam in haar eigen huis aan het wachten op haar dood. Dat was de realiteit. Ik moest het aanhoren, wat een feest, hoera, Eefke werd zevenentwintig. Ik riep Eefke voor een rondleiding door d'r huis. Ik had het al lang gezien. Dus het was eigenlijk raar om te vragen. Maar het viel me deze keer wel op dat ze het erg modern en smaakvol had ingericht. De grijze kleuren en de spullen hadden een strakke verhouding met elkaar wat rust en overzicht bracht. Eefke was meestal in het washok te vinden, zei ze, waarna we naar het dakterras liepen. Ik zei dat ze zich moest schamen dat ze nog niks met het dakterras had gedaan. Het was wel een mooie gelegenheid om eens vanaf het dak met z'n allen voor haar te zingen, als één van de prinsesjes op het balkon stond ze boven haar vrienden en zongen we. 'Er is er één jarig, hoera, hoera.'
'Freek laat je tieten zien.' werd er geroepen. Ik vond het wel weer mooi geweest.
Ik zat er half tussen, half naast, mijn ouders praatten met de ouders van Robbert, en de vriendengroep bleef dichtbij elkaar. Dus veel tijd zat ik maar een beetje voor me uit te staren, en af en toe observeerde ik een gesprek, en observeerde ik m'n vader, die zijn hoofd meedraaide met Kelvin waardoor ze samen naar iets keken wat heel interessant leek, als twee vrienden (mijn vader had geen vrienden), het was pijnlijk, waarschijnlijk keken ze naar één van Eefke's vriendinnen. Maar het was desondanks goed, de watermeloensalade was verfrissend en het vlees van de barbecue was lekker en de mensen waren gezellig. 'Eet smakelijk, Luuk.'
'Dankjewel, wil jij ook nog?'
'Lekker.'
Ik zat te eten toen één van de mooie meiden me plots vroeg hoe laat dat optreden voor die coffeeshop was tijdens bevrijdingsdag. Ineens waren alle vrouwelijke gezichten naar mij gericht. 'Dat is van twee tot drie bij coffeeshop de tulp.'
'In het centrum bij dat kroegje?'
'Ja die!'
'Oh dan komen wij ook wel even kijken.'
'Wauw! Dan moet ik wel goed gaan spelen.'
'Oh maak je om ons geen zorgen, lijkt ons gewoon leuk.'
Het was niet eenzaam. Ik voelde me één met de mensen en vooral met Margriet, die gepassioneerd over haar vier keer vier reizen door Zweden en Noorwegen vertelde. Later bracht ze me lief naar het station, na een liefdevol afscheid met de familie en de vriendengroep. Fuck, ik heb kratom nodig om de pijn te stillen.
Links, in de zon, zaten de meiden met zonnebrillen, sexy stiletto hakken en bodyconjurkjes van hun prosecco cocktails met watermeloen te genieten, en rechts zaten de jongens, wakend over de barbecue. Die meiden glansden onder zonneschijn en rookten elegant hun sigaretten. Ik ging er naast zitten, maar mijn moeder zat er nog tussen dus ik kwam niet echt met hen in gesprek. Ik moest telkens het geklaag van mijn moeder aanhoren die over het geklaag van haar moeder begon. Ik moest me weer eens slecht voelen door de ellende van een ander. 'Oma is zo eenzaam en ze gaat bijna dood, mensen kunnen haar gewoon niet uithouden, niemand kan langer dan een uur met haar zijn, dat ze telkens weer vraagt hoe die honden ook alweer heten.' Oma was eenzaam in haar eigen huis aan het wachten op haar dood. Dat was de realiteit. Ik moest het aanhoren, wat een feest, hoera, Eefke werd zevenentwintig. Ik riep Eefke voor een rondleiding door d'r huis. Ik had het al lang gezien. Dus het was eigenlijk raar om te vragen. Maar het viel me deze keer wel op dat ze het erg modern en smaakvol had ingericht. De grijze kleuren en de spullen hadden een strakke verhouding met elkaar wat rust en overzicht bracht. Eefke was meestal in het washok te vinden, zei ze, waarna we naar het dakterras liepen. Ik zei dat ze zich moest schamen dat ze nog niks met het dakterras had gedaan. Het was wel een mooie gelegenheid om eens vanaf het dak met z'n allen voor haar te zingen, als één van de prinsesjes op het balkon stond ze boven haar vrienden en zongen we. 'Er is er één jarig, hoera, hoera.'
'Freek laat je tieten zien.' werd er geroepen. Ik vond het wel weer mooi geweest.
Ik zat er half tussen, half naast, mijn ouders praatten met de ouders van Robbert, en de vriendengroep bleef dichtbij elkaar. Dus veel tijd zat ik maar een beetje voor me uit te staren, en af en toe observeerde ik een gesprek, en observeerde ik m'n vader, die zijn hoofd meedraaide met Kelvin waardoor ze samen naar iets keken wat heel interessant leek, als twee vrienden (mijn vader had geen vrienden), het was pijnlijk, waarschijnlijk keken ze naar één van Eefke's vriendinnen. Maar het was desondanks goed, de watermeloensalade was verfrissend en het vlees van de barbecue was lekker en de mensen waren gezellig. 'Eet smakelijk, Luuk.'
'Dankjewel, wil jij ook nog?'
'Lekker.'
Ik zat te eten toen één van de mooie meiden me plots vroeg hoe laat dat optreden voor die coffeeshop was tijdens bevrijdingsdag. Ineens waren alle vrouwelijke gezichten naar mij gericht. 'Dat is van twee tot drie bij coffeeshop de tulp.'
'In het centrum bij dat kroegje?'
'Ja die!'
'Oh dan komen wij ook wel even kijken.'
'Wauw! Dan moet ik wel goed gaan spelen.'
'Oh maak je om ons geen zorgen, lijkt ons gewoon leuk.'
Het was niet eenzaam. Ik voelde me één met de mensen en vooral met Margriet, die gepassioneerd over haar vier keer vier reizen door Zweden en Noorwegen vertelde. Later bracht ze me lief naar het station, na een liefdevol afscheid met de familie en de vriendengroep. Fuck, ik heb kratom nodig om de pijn te stillen.
Reacties
Een reactie posten