bevrijdingsfestival

 Ik wil even schrijven over het festival, maar wat is er te vertellen? We hebben gedanst, en ik heb me weer kiplekker gevoeld in de morspit, waar het gecontroleerd beuken was; beuken met liefde over een kakofonie van blaasinstrumenten met een technobeat, er was verbinding, het publiek was één. Maar iedereen was doodop na een uur tegen elkaar aan te springen. Ik was Simon al lang kwijt maar had alweer nieuwe vrienden gemaakt, ik had die dag zeker vijftien nieuwe vrienden, wat ook wel weer pijnlijk was. Na het optreden waren er veel knuffels en schouderklopjes onder het publiek. Er kwam iemand naar me toe die hard: 'Woooow!' schreeuwde en mijn hand sloeg en dol begon te juichen, het was wel leuk. Ik gaf mensen schouderklopjes en omhelsde een nieuwe vriend. Het was een gloriedag. Het ging allemaal goed, totdat ik een steek in m'n hart voelde, met daarbij een krampende pijn in m'n schouder en een duizeligheid. Ik zei tegen Simon: ik ga de tent uit, en liep paniekerig heen en weer. Ik dacht: fuck it, als ik nu een hartaanval krijg zijn er genoeg mensen om me te reanimeren. Ik begon te springen en te zingen en te stoten, bijna iemand tegen z'n bek geslagen. Ik was een blok, een kloppend hart. Maar ergens wist ik zeker dat dit m'n laatste dag was. Ik dacht echt dat dit mijn laatste uren waren. Ik sprong nog een paar keer in de lucht en werd weer duizelig, het was niet prettig meer dus ging weer naar buiten, en daar kwam weer een steek in m'n hart. Ik zei: 'Simon, we moeten naar de EHBO.'
   'Het zit gewoon in je hoofd.' zei hij.
   'Nee, ik voel het toch. Ik ga dood!'
   'Je gaat niet dood, maar we gaan wel naar de EHBO.' Simon zuchtte.
   Hier werd ik in een rolstoel gezet en vooruit geduwd tussen de mensen door. Ik heb me nog nooit zo invalide gevoeld. Ik werd naar de centrale post gerold en op een bed gelegd. Hier kwam een bonkige kerel met een schokapparaat aanzetten die hij charismatisch op het tafelje zette. Ik legde m'n hand op m'n hart. 'Hoi!' riep ik.
   'Wat kan ik voor je doen?' vroeg hij.
   'Een bloedprik?'
   'Weet je, als jij een nieuwe auto koopt en er tienduizend kilometer mee rijdt, moet je dan bang zijn dat hij kapot gaat?'
   'Nee?'
   'Zo is dat ook met jou, je bent nog jong, jij hoeft je geen zorgen te maken om je hart.' Maar toch moest ik op de tafel gaan liggen en kreeg ik stickers op m'n borst en buik. Hij heeft een filmpje gemaakt van m'n hartslag. Het was een lang papier met een elektrocardiogram erop. Het was ware kunst, rechtstreeks uit het hart. Ik kreeg hierna een bloedprik in m'n vinger waaruit natuurlijk bleek dat ik geen hartaanval zou krijgen. Simon zat er de heletijd naast, hij was bij me gebleven. Hij vroeg: 'wat moet ik doen als hij weer een paniekaanval krijgt?' Ik bedankte de meneer. 'Ja, kom maar weer terug wanneer je vijftig bent, dan moet je maar weer eens op controle komen.'
   Terug op het festival zagen we Sticks en Typhoon met een paar nieuwe vrienden, auw. De zon was al onder en er kwamen vlammen uit de vrijheidsfakkel. Typhoon las interactief voor uit zijn boek. 'Vrede?'
   'Vrede!' riep het publiek.
   'En zo maakt het niet uit.' zei Sticks, 'als anderen een andere mening hebben, raken we steeds verder gepolariseerd. maar ik zie ook, en dat beangstigd me, dat we die vrijheid steeds meer aan het kwijtraken zijn. Mensen durven hun mening niet meer te uiten uit angst voor geweld. En juist in deze tijden is het belangrijker dan ooit dat we samen de vrijheid vieren en ons bewust zijn van dat we in een vrij land leven. Lieve mensen, je bent vrij! Vrede?'
   'Vrede!'
   'Hebben jullie nog een beetje energie? Ik wil jullie zien springen, voor en achter, mensen daar achter, spring!' De beat kickte in en iedereen sprong. Het was een top vibe, mensen gaven alles, het decor was een lachende lichte liefdevolle horizon van kapsels, armen en vlaggetjes. Sommigen hadden het boek van Typhoon omhoog gehouden. Het boek was uit. Dit was het einde van het festival.