Avonturen van Fred

Het begon in de ochtend, ik werd depressief wakker, echt heel naar, maar na iets gedaan te hebben, een dingetje met een denderdoor, een iets dat belangrijk was, me ergens voor inschrijven of zo, de laptop voor me en Mystique in de kamer. Ik kon niet meer maar ging toch door, en daar werd ik voor betaald door vrienden. Ik ging naar Lemele, met m'n ziel. Ik werd misselijk maar nam de trein naar Ommen. Ik checkte in en weer uit en ging in de trein zitten. Ik liep zo ver mogelijk van de conducteur vandaan, de hele trein door. Ik passeerde alle mensen en ineens was daar de conducteur. Hij is naar de andere kant gelopen en begon te controleren. Ik liep weer naar de andere kant van de trein en hoopte dat hij niet op tijd hier was voordat ik in Ommen aan kwam. Iedere keer dat ik de trein doorkeek kwam hij een stukje dichterbij, ik was niet ver verwijderd van een boete. En net voor hij in de tussenruimte was, stopte de trein in Ommen. Ik had geluk. Hier moest ik wachten op Ina, die in haar ...

 Ik bzit in een caféetje en zit hier. Ik wil eigenlijk weer stoppen. Ik heb stress. Maar het is wel even leuk om over de wandeling van gisteren te schrijven. Aaron was in de stationshal en stond bij de kiosk waar we elkaar ontmoetten. 'Yo kerel.' knuffel en een 'Heeeeey' terug. We bleven een seconde staan en lachten. 'Hoi!'    We begonnen direct te wandelen en praatten over zware onderwerpen. 'Maar zullen we het over andere dingen hebben?'    'Het gebeurt niet.'    'Oké, dan gaan we door op de ziel. De ziel volgen is een belangrijke taak in het leven. De ziel moet in alles gevolgd worden, zelfs wanneer het lichaam vraagt naar eten, omdat dan niet te doen. Het is zo zwaar.'    'Focus je op een licht punt.'    'Dat kan, dat lijkt me een goed idee.'    We liepen verder en liepen over een autoweggetje, een landweggetje met aan de ene kant het spoor en aan de andere kant graslanden. Het was net buiten Amersfoort in het gooi. ...