Van Zutphen naar Vorden

Hallo, even een korte blog.

Ik lig hier in een heerlijk zacht en warm bed in een huis in the middle of nowhere in Vorden bij mijn ome Jan en Marjan. Ze hebben een lekker bedje voor me opgemaakt en ik ga het even kort houden. Er is een boel gebeurd de afgelopen dagen waar ik echt heel graag over wil schrijven maar het is gewoon te veel om nu op te noemen want ik ben helemaal kapot van de reis en wil eigenlijk slapen. Morgen probeer ik de tijd te vinden om de hele boel samen te vatten, want tijd die ik nu over heb wil ik eigenlijk voor slaap gebruiken.
    Maar goed, vandaag een heel stuk gelopen met Aaron eerst. We hebben onder een heerlijk gitaarmuziekje naar Huis de Voorst gelopen. Aaron speelde ondertussen oerliederen als: 'House of the rising sun' en 'the drunken sailor.' Het was echt heerlijk om te zingen en te wandelen tegelijkertijd, en al helemaal met een troubadoer er bij.
    We zijn een aantal keer verkeerd gelopen dus daarom had het wat vertraging opgelopen en toen we bij het Huis (zegmaar gerust paleis) de Voorst aankwamen, hebben we in het gras gelegen en even gelunched. Het is zo'n fijn moment om dan die tas van je rug af te halen en gewoon te liggen en naar de blauwe lucht te kijken. Ik pakte mijn laptopje er even bij om wat te schrijven en Aaron ging effe een uurtje slapen.
    Waar we die ochtend vandaan kwamen vertel ik in een andere blog, maar het is echt heel tof waar we zijn geweest, echt de moeite waard om ook te lezen wanneer die gepubliceerd wordt; waarschijnlijk morgen.
    'Ik ga terug naar Zutphen en neem dan de trein naar Deventer.' zei Aaron. Hij had die avond een afspraak om te repeteren met zijn bandmember, dus gaven we elkaar een knuffel en vervolgden onze wegen. Ik liep en liep en liep en ieder stapje volgde het andere stapje op. Maar ik had al een poosje dat het niet helemaal goed zat in mijn rechter voet. Er was iets met mijn middenvoetsbeentje want het leek wel alsof de onderkant van de linkerkant van mijn rechtervoet, snap je hem nog? te ver naar beneden viel, als een platvoet, en bij iedere honderd meter leek het iets erger te worden. Ook schuurden de blaren ontzettend tegen de band van mijn sandalen. Ik had vandaag expres sandalen aangetrokken, want die schoenen waren nog helemaal niet ingelopen en moeten eerst ingelopen worden. Maar toen ik mijn sok uit trok, zag ik op mijn hak een soort open wond die helemaal vochtig was en waar nog een blaar in zat. Dus er zat een blaar op de blaar en het is echt heel naar. Ook begonnen er meerdere blaren te ontstaan, maar het is gewoon wennen voor mijn voeten. Dit is gewoon even wennen en ik denk dat dit ook goed is, dat dit even moet gebeuren en dat mijn voeten daar sterker van worden.
    Ik stond vanavond trouwens even op de weegschaal en ben gewoon al vijf kilo afgevallen. Hutss!

    Maargoed, de natuur was prachtig, de riviertjes kronkelden, de grasweggetjes en zandpaadjes waren heerlijk en ongerept. Dit gebied is echt een aanrader om te wandelen, echt heel mooi. Weilanden liggen op hele kleine heuvels en er stromen overal beekjes en er zijn kleine dorpjes met ijskraampjes en Vietnamese loempia's, ook belangrijk.
    Er was een moment waarin ik even off road ging omdat het pad er ineens mee ophield, dus pakte ik de compas er bij en liep gewoon zuid-oostelijk tussen de weilanden door en banjerde door de bossen en het hoge gras en de takken en de spinnenwebben die in je gezicht kwamen. Ik voelde me echt een wilde survivelaar die zijn eigen haas nog moest schieten en villen om te eten te hebben die avond.
    Gelukkig wist ik wel beter, dat ik bij mijn oom terecht kon en dat er 'waarschijnlijk' een bord warm eten was. Ik keek er echt naar uit en wil nu eigenlijk slapen, maar wil ook mijn verhaaltje afmaken.
    Ik ben nog een stuk met iemand meegelopen die zijn hond uit liet. We kwamen elkaar bij een splitsing tegen en liepen in het zelfde tempo en gewoon naast elkaar.
    'Gezellig,' zei ik.
    Ze lachte. 'Je hebt nogal wat bij je zeg.'
    'Yess, ben onderweg naar Italië.'
    Ze stopte. 'Haha, grapjas.'
    'Nee klopt, ben onderweg naar mijn oom in Vorden.'
    'Haha, ik dacht al.'
    Op een bankje heb ik een blik bonen in tomatensaus weggewerkt en ben verder gaan lopen; nog vijf kilometer. Dit waren kilometers die ik door moest komen. Het laatste stuk was over een recht zanpad en ineens stond ik in de achtertuin van een huis. Fuck, dacht ik, dit is niet de bedoeling. Ik ben heel sneaky doorgelopen en ben via de carport door het hek naar het volgende zandpad geslopen. 'Hup één twee drie, hup één twee drie, hup één twee drie.' zong ik om de pijn in mijn voeten en mijn schouders te verzachten. Die gitaar in mijn hand trok aan mijn schouder en mijn voeten leken wel van lijm te zijn. Nog een paar honderd meter en ik was bij mijn oom en tante. Ze zaten met vrienden te aan het avond eten en het ging over corona en Amerika, conclusie; één grote teringzooi daar. Ook ging het over hoe goed Obama éigenlijk was.
    Even later ging het over mij en over het gewicht van mijn tas. 'We gaan je helpen met je tas. Alles wat je niet nodig hebt, laat je maar hier, dan zorgen wij dat het terug komt bij oma en daarna bij jouw. Goed, die laptop, weg er mee. Je gaat toch geen laptop meenemen. En dat survivalboek weegt twee kilo, eruit!'
    Uiteindelijk hebben we zo'n zes kilo uit de tas gehaald en toen ik hem om deed voelde het gewoon echt fijn, letterlijk een last van mijn schouder. Ik heb gedouched en mijn blaren verzorgd en een super uitsmeiter gegeten met groenten en lig nu hier op bed. Ik zeg, slaaptlekker allen.
    Oja, morgen wil ik naar beneden naar Zelhem, iemand toevallig een adresje voor me? kennissen of wie dan ook. Het zou echt heel chill zijn als iemand iets weet waar ik kan overnachten. Groetjes, stuur me maar een bericht.