Tankstation Luxemburg

 Vanaf de camping in Dasburg heeft iemand me een lift aangeboden naar een tankstation in Luxemburg, waar bijna alleen maar hollanders en vrachtwagens komen tanken. Het is ook weer zo typisch. Ik zit hier nu al bijna twee uur, heb een lekker broodje gegeten en zit ukulele te spelen en hout te snijden. Ik heb zojuist gewoon vier euro verdient met een liedje. Ik vroeg er niet om, maar mensen begonnen te dansen op de muziek en klapten. Wat een fijn gevoel zeg als je waardering krijgt, echt gewoon lekker dit.

      De plannen zijn gewijzigd. Ik wil er nog niet te veel over kwijt, maar gisteren heb ik een oude vriendin van mijn vader opgebeld met een wijngaard. Ik wilde al graag op een wijngaard werken en kennis op doen over het maken van wijn om daar later iets mee te kunnen. Deze wijngaard ligt in Turkije en na een belletje van vijf minuten, is mijn hele plan gewijzigd. Ik probeer vanaf hier een lift naar Istanbul te vinden om van daaruit met Ardic, de wijnmakerin, riching Ankara te komen. De oogst begint eind augustus al dus een lichte tijdsdruk zit er wel aan. Nu dus iemand vinden die die kant op gaat.

Trouwens, bedankt voor alle steun en het aanbod om een nieuwe tent voor me te kopen, het wordt heel erg gewaardeerd <3

Het is nu half 8 en ik zit nog steeds op het bankje bij het tankstation. Vastberaden als ik was om een lift naar Istanboel te nemen, ben ik dat nu een stuk minder. Ik zit naast een drukke weg en heb geen slaapplek voo...

Het kan gek gaan, maar het moment dat ik deze zin schreef, kwam er een mevrouw naar me toe.
    'Hey, bist du ein wandelaar?' Ze wees naar mijn tas.
    Ik zei: 'Jah, ik weet het niet.' Ik was nog aan het nadenken over mijn beslissing.
    Ze kwam aan mijn tafel zitten.
    'Maybe I'm lifting to Turkey.' zei ik. Ik keek om me heen.
    'Do you want a cigarette?' vroeg ze. Ze  bood me het pakje aan.
    Voor deze keer nam ik hem aan. Dit was een goed moment voor een sigaret. Ik rook nooit maar deze kwam als geroepen.
    'I can bring you a little part.' zei ze, 'I go to Badharn und than ein bisschen up.'
    'Well if thats okay for you.'
    'Ja naturlich, you kann schlaffen in the caravan.'
    Wat een aanbod, ik stapte bij haar in de auto en ze reed me door de heuvels en kronkelweggetjes naar haar huis toe. Onderweg hadden we het over haar dochter van 23 die een baby heeft. 'Haar freund ist in Nieuw-Zealand. Wir haben hem aufgeschlagen,' Ze hadden hem het huis uit gegooid en terug gestuurd naar Nieuw-Zeeland. 'Er ist Maori and wir haben hem zwei malen aufgeschlagen.'
    Nu zit ik in de caravan, stoned als een papagaai. Het is half twee en ik heb de hele avond met Andrea en Chillina, haar dochter bier gedronken en wiet gerookt. Ik heb in het zwembad gelegen en samen met Chillina gepraat over haar kind. Ze zat op de zwembadrand. 'I hope I can go to college and get a good job later on so I can get enough money and buy a house for my child and I.' Ze keek sip naar de joint. 'I want to travel like you. I actually want to come with you.'
    'Maybe we could go with the caravan.' knipoogte ik.
    'Yeah, but for me it's impossible with my baby.'
    Ik had zo met haar te doen, een kind op die leeftijd en haar vriend die weggestuurd is om bepaalde redenen.
    Toen ik uit het zwembad kwam heb ik gedouched. En onder de douche, high als ik was, heb ik besloten om toch niet naar Turkije te liften en gewoon verder naar het zuiden te wandelen. Ik zit lekker in de flow en wil niet ineens naar Turkije, al is het wel een avontuur om er heen te liften. Maar het voor mij om meerdere redenen beter om door te gaan met wandelen richting Rome. Zo was het eigenlijk wel perfect om de hele dag op het bankje naast het tankstation te zitten om de situatie te overdenken en te laten bezinken. Morgen wil Chilline me naar Trier brengen, waar ook veel wijngaarden zijn. Wellicht kan ik daar aan een baan komen.
    Na het douchen hebben we door gevibed. Ik heb Chillina ukulele leren spelen en ze pakte het direct op en kwam in de flow. We hebben samen in de muziek gezeten en zeiden precies wat we bedoelden en wat er in ons op kwam, tot de mooiste zinnen tot stand kwamen. We waren toen met zijn tweeen en we speelden op elkaar in. 'Woow, I have never made music in a way like this.' zei ze. Er hing liefde in de lucht maar we wisten niet hoe we er mee om moesten gaan. Ik wist geen move te maken. Ik wist het gewoon niet en begon mezelf daarover af te keuren. Zo ging de hele avond in golven, het was prima om mezelf af te keuren, en het boeide me ook niet zoveel. Ik was een stomme zak en at wederom alles op en liet harde binnenmondse boeren. Ik voelde me weer teveel thuis.
    We zijn naar bed gegaan; ik met de gitaar om te bespelen en Chillina met de ukulele om te oefenen. Het is laat en ik wil echt slapen, mijn ritme weer wat beter maken en gewoon acht uur er uit morgen. Gaat vast lukken met die joint.

Vanochtend en vanmiddag, en zelfs vanavond had ik geen flauw idee waar ik ging slapen. Ik was er ook gewoon totaal niet mee bezig en het boeide me ook weinig. Ik had er gewoon vertrouwen in dat ik iets zou vinden en precies op het moment dat ik schreef dat ik niet wist waar ik ging slapen, ik heb de zin niet eens af kunnen maken, kwam Andrea langs. Ze was zo makkelijk en zei zomaar dat ik bij haar in de caravan mocht slapen. Ze kwam gewoon naast me zitten, rookte een sigaret en heeft me naar haar huis meegenomen. De wereld zit vol met fijne en gastvrije mensen, daar ben ik wel achter gekomen deze wandeling. Deze avond heeft wel indruk op me gemaakt en heeft tot een keuze geleidt. Morgen wil ik eigenlijk vanaf dit dorpje verder wandelen in plaats van liften. In Trier schijnen veel wijnboeren te zijn en ik wil mijn gedachten weer even uit zetten door een natuurwandeling te maken.
    Ik heb de keuze tijd gegeven en laten bezinken en het voelt goed dat gedaan te hebben.

Ik schrijf maar wat. Het is een dag later, kwart over zes in de ochtend. Ik lig in de caravan met gekke muziek op. Ik ben high op meerdere manieren. Nina is vanacht langsgekomen en we zijn wakker gebleven, Celina en ik om haar te ontvangen. Het was toen half 5. Net als gisteren hebben we goed door zitten halen en muziek zitten maken. Wat een fijne mensen zeg. Ik schrijf gewoon alles op met mijn dronken kop. Letters zie ik dubbel en ik heb mijn tanden nog niet gepoetst. Ik sta een paar seconden stil bij deze zin.

Ik ben in slaap gevallen en heb mijn tanden gepoetst vanochtend. Het is avond, nacht, kwart over twaalf. Vanochtend stond ik om tien uur alweer op en doe een hele dag op drie uur slaap. Ik voel me energiek aan de ene kant en kapot aan de andere kant. Het kan zijn door het uit de hand lopen van gisternacht, toen Chillina en ik all the way zijn gegaan. We bleven wakker voor Nina, die vanuit Nederland deze kant op is gekomen en Irrhausen als tussen stop naar Spanje heeft gebruikt. Het werd leuk toen pa en ma naar bed gingen en wij met zijn tweeen op de verranda bleven zitten. Het was pas twaalf uur toen we de volgende fles wijn openden en het was pas een uur toen er weer een kurk getrokken werd.
    Ik ben echt zo moe, maar wil toch deze blog even af schrijven.
    Ik zit wel een minuut te staren naar het beeldscherm zonder dat er iets in me naar boven komt om te schrijven.
    Ik heb helemaal hgeen zin meer m te schriijven. Ik heb er helemaal geen zinin, dus schrijf ik hetgewoon lekker af, maar dan in een twee keer zo snel tempo. 
    We waren dus lekker aan het viben aan de tafel op de verranda , met kleurrijke buitenlichtjes en een kaarsje aan. Links was de deur met het muggenscherm er voor en daar ging ik niet zo vaak in, want het voelde niet als terrein waar ik hoorde te zijn. Ik sliep immers in de caravan naast hun huis. Het was Celina die om half vijf 's nachts zei dat ik wel mee naar boven mocht komen om op haar bank te schillen. Met grote, liefdevolle ogen keken we elkaar aan en het voelde goed, toen ik gebeld werd door Nina; ze stond met haar auto ronkend op de oprit. We liepen naar buiten en omhelsden haar en begroetten haar. Ze kon mee naar binnen lopen en ging nog even met ons mee chillen. Ik was nog helemaal niet moe, maar de meiden waren ineens wel moe, dus ben ik naar de caravan gegaan en heb daar nog het een en ander gedaan wat vaag was. Ik was zat.
    Nina kon op de bank slapen en ik hoorde haar met Celina praten toen ik wakker werd. Ik kon niet verstaan wat, maar ze moest naar het ziekenhuis voor een limfeklier onderzoek, en peerde hem. Achem en Andrea, Celina's ouders waren er ook niet en heb even zitten ontbijten.
    Gelukkig kwam Achem snel terug en zijn we voor een ritje in de cabriolet gegaan. Nina zat voorin met Achem die reed en onderweg hebben we hard zitten jammen met het dak er af en de openlucht. We staken onze koppen vol in de wind en het voelde super vrij. We hebben onderweg muziek gemaakt en zelfs een lied geschreven. 'The rise of the walking river.' heette het. We hebben het verzonnen doordat ik me versprak; op een uitkijkpuntt vroeg ik Achem: 'Where does this river walk to?' Ik zei het ook een beetje express, maar het heeft ons geinspireerd om een lied te schrijven. We hebben het laatste couplet in de zon in het gras in de achtertuin van ons huis af geschreven. Het ging over de vrijheid van een roadtrip, dat was de gedachte er achter.
    We hebben vandaag super rustig aan gedaan en nog even een wandeling gemaakt. Layla was er ook bij, de dochter van Celina. Ze is baby van tien maanden en heeft vandaag bijna voor het eerst gelopen. Prachtig. Ik heb die baby op een of andere manier een paar keer aan het huilen gemaakt toen ik rare geluiden maakte en haar juist aan het lachen wilde maken. Ik ben niet goed met babies.
    Afijn, we zijn in een klooster geweest en ook daar is muziek gemaakt, in de kerk waar niemand praatte en er een enorme echo heerste. Best een fijne ruimte voor muziek. Noch Achem, nog Nina, nog ik, wisten waarom we het klooster binnen gingen, maar het was nuttig. We hebben alle drie een kaarsje aangestoken en elkaar dingen gewenst die we niet hebben verteld.
    Er is zoveel te vertellen, maar om er nou een lekker verhaal van te maken, nja. Vanmiddag dacht ik aan allemaal leuke zinnen om in de blog te zetten, maar heb ze niet opgeschreven. Echt zonde.
    Ik vind het super leuk dat Nina er bij is. Ze geeft altijd ergens een positieve draai aan en lult met iedereen. Ook Nina werd direct opgenomen in de fijne familie en blijft hier nu ook voor de tweede nacht.
    Ik ben te moe gewoon, maar vind dat ik het af moet schrivjen. Ook in dit tempo gewoon bambambam, gewoon helemaal leip.
    Zojuist even met Mark gebeld en we hebben weer een lekker reisje in gedachten. Mark gaat via zijn werk sjoemelen om ons met zijn vieren Disneyland binnen te komen terwijl hij gewoon betaald krijgt Het is gekke shit. Hij heeft een baan waarmee hij mensen op en neer rijdt naar Disneyland en en daar gewoon gratis naar binnen kan, overnachting krijgt en eten en dan nog betaald wordt ook. We gaan doormiddel van het oversteken van zijn pasje gratis naar binnen. Geen idee nog hoe hij het precies gaat regelen, maar hij regelt het wel.
    Zonet even met zijn allen op de veranda gezeten en effe gechilled. Het fijne aan deze plek is dat iedereen lekker zijn dingetje doet; er wordt gegeten wanneer iedereen perongeluk op hetzelfde moment aan tafel zit en er wordt soepel omgegaan met dingen. Vanochtend bijvoorbeeld, wilden Nina en ik een stuk gaan wandelen en later die dag afscheid nemen wanneer iedereen thuis was, maar toen wilde Achem mee lopen, en even later zei hij: 'Du kansst ouch mit mir mitkommen in de auto. Dan gehen wir to Vianden.'
    We keken elkaar aan en stapten lekker bij hem de auto in.
    Nadat we bij Vianden waren geweest, zijn we bij Andrea's foodtruck wezen eten en hebben daar bedacht dat we ook even naar Clervaux gingen rijden. Het waren prachtige stadjes vol kastelen die op heuvels stonden met hoge ouderwetse witte Duitse er naast. Onderweg heb ik nog gestaan in de Cabrio en in het rond geroepen met mijn armen in de lucht. Achem had zijn zonnebril op en een smile op zijn gezicht toen hij in de achteruitkijkspiegel keek. De vibe van de dag was weer heerlijk. Ik had het niet beter kunnen treffen. . I don;t know what to tiep now. Ik weet het niet meer. Oja, zoete aardappels.