love

Ik zit in de kebabzaak van Delice time en voel me als een zak patat. Mijn maag zit vol patat en mayo en mijn hoofd zit vol gedachten en er zit een smaak in mijn mond en ik krijg net een spraakmemo van Edgar binnen en ben ontzettend blij voor hem met zijn tweede CCU deelnemer, voor de behandeling en oplapping na een chemotherapie.

   Ik zit nog steeds in de Delice time in de Leclerc en heb zonet de naam van Ruzdu gekregen, hij die hier achter de balie staat en mij heerlijke patat met mayo heeft gegeven en zometeen een donerbox. Ik kan niet wachten totdat ik die op kan gaan smikkelen en me daarna waarschijnlijk stukken beter ga voelen. Waarom ik me vandaag minder voel is voor mij een raadsel; het is gewoon een doordeweekse dag hier in Frankrijk. Het was best een leuke dag vandaag eigenlijk.

   Ik zit in de Delice time en ze hebben de deuren gesloten en de stoelen op de tafels neergezet; de deuren als in het gaas wat ze voor de zaak schuiven om te laten zien dat ze gesloten zijn.

   Ondertussen terwijl Edgar spraakberichten stuurt, schrijf ik nog even door. Ik voel me een stuk beter na het luisteren van zijn berichten en het is iets over negen, nog steeds in Delice time.

   Vandaag was een super goeie dag die begon met het uit bed komen. Wederom kwam ik gewoon mijn bed uit en kwam ik gewoon op tijd bij mijn werk (tijden zijn wel eens anders geweest) en kon de dag beginnen. Ik besloot in de autobus naar de druivenplantage om tot twaalf uur 's middags niet te praten, en dit deed ik dan ook niet. Ik had het gevoel alleen maar onzin te praten, dus heb ik dit besloten. Ik heb niet gepraat tot twaalf uur midi. 

   Eric vroeg me vanalles en ik probeerde hem vanalles uit te leggen doormiddel van gebaren. Ik vroeg hem of Fendt een trekkermerk was en hij vroeg me of ik de druiven wel met mijn schaar knipte of dat ik het met mijn tanden deed, waarschijnlijk omdat hij dacht dat ik knettergek was.

   In het begin vonden mensen het grappig dat ik niet praatte, maar na een tijdje begonnen ze het irritant te vinden. Ik kon namelijk geen: 'So plain!' meer zeggen. So plain betekend 'volle emmer,' daarom klopte ik steeds een paar keer op de emmer zodat Damian kon horen dat mijn emmer vol was en dat hij hem aan de andere kant neer kon zetten. Loucia en Theo zeiden ook een paar keer van: 'Just speak man!' maar ik deed het niet.

   Na een poosje begon ik het zelf ook irritant te vinden, maar ook vond ik het een mooi experiment. Het voelde letterlijk bevreidend om weer te mogen praten, om weer goed contact te hebben met mensen, dan weet je weer hoe lekker het is om gewoon te kunnen praten. Ik voelde me ontzettend vrij door 'gewoon' te kunnen praten. 

   Afijn, dit was dat. In de bus had Damian een geweldige act in huis. Hij deed twee mondkapjes op, één op zijn neus en bovenlip en één op zijn kin en onderlip en begon nootjes te eten. Het was zo'n gek gezicht, haha en ik moet nog steeds lachen. Het leek alsof hij gewoon 1 mondkapje op had, totdat hij zijn mond open deed en er een speet ontstond waardoor hij kon eten. Tijdens de pauze deed hij dit ook en begon brood te eten en andere dingen. Hij was letterlijk een clown.

   'You want to come apres travaille to la place? We are going to practise our clownsact.' vroeg hij.

   Op dat moment mocht ik weer praten, dus zei ik: 'Oui'

   We aten onze maaltijd, een vleestaart, wederom heerlijk. Eric en eten is een goeie combinatie. Eric vind ik overigens een super goeie man; hij maakt grappen, lacht vaak en knipt zelf lekker mee. Hij vindt dat ik sneller moet werken, maar zegt er niet zo veel van. Maddy vroeg namelijk of ik Eric wilde vragen of hij ook bij ons kon werken, dus ik zei tegen Eric: 'Maddy want to work with us, is that possible? He is a really fast worker.'

   'They said the same about you.' lachte hij.

   Ik denk dat Maddy wel mag komen werken.

   Na werk heb ik even lekker gedouched en ben daarna naar Colmar gefietst om met de clowns mee te doen. Er waren Joachim, Tania, Mathilda en Damian en ze deden allemaal schmink op en begonnen uitbundig clown te spelen, vrolijk met strompelende benen en hoge hakken die achter hun voeten aan schoven op de grond. De expressie was echt prachtig terwijl Tania Franse poezie voorlas. Ik begeleidde haar met de ukulele en Joachim, Mathilde en Damian deden hun act op de energie die Tania uitstraalde. Er heerste ontzettend veel energie in de groep; energie die ze naar elkaar overgooide in balletjes. Joachim en Mathilde duwden energie naar elkaar over en de bal werd groter en groter en groter en groter, totdat hij bijna niet meer te houden was en Joachim met moeite, vooroverbukkend de bal energie op probeerde te tillen en hem naar Tania gooide. Tania ving hem moeiteloos op en tikte hem over naar Mathilde. Mathilde had ook geen moeite meer om de energie op te vangen nadat ze de keer daarvoor een paar meter naar achteren werd geduwd. Het was prachtig om te zien en te voelen, de groepsenergie. Damian bracht veel energie en alles was vanuit het hart. Ik bracht ritme en muziek en er werd gedansd terwijl Mathilde en Damian om een onschuldige jonge man heen zaten en hem belaagden met allemaal gepraat en gestaar vlak bij zijn gezicht. Ik heb gespeeld en genoten van de atmosfeer. Nu zit ik in de kebabzaak en gaat die nu ook echt sluiten, dus doedels. Ik probeerde nog allemaal filmpjes op facebook te zetten, maar de bestanden waren te groot. Groetjes, een hele fijne dag!

Cool, waar ga ik beginnen? Gisteravond is verder niet zoveel gebeurd, naast dat ik ruzie heb zitten maken de eigenaar van een kebabzaak. Ja, ik vroeg of ik mijn blog bij hem in het restaurant mocht schrijven omdat het er gezellig uit zag binnen en er stond 'La Cosy' op de voorkant, dus ik dacht: 'Lekker knus, goed voor een mooie blog.'

   'Can I drink a cup of cafè, mange et write a little in your café?'

   De vrouw dacht er over na, maar de man die daar achter stond in zijn pak - haha, hij had een pak aan als kok in een kebabzaak - zei 'Nee.'

   Ik probeerde het nogmaals, en ik probeerde duidelijker te zijn deze keer. 'Can I eat, mange, drink a cup of coffee, cafe, and write my blog in your beautiful restaurant?' Misschien was ik lichtelijk synisch. 'Cloe' 

   De man kwam naast de vrouw staan; aandachtig keek hij me aan, hij kneep zijn ogen samen en zei na een seconde of tien, terwijl hij zijn armen gekruist hield: 'No!'

   Ik was verbaasd en draaide me om. Er brandde een vuur van woede in me; 'C'est ne pas Cosy' riep ik door het restaurant. 'C'est ne pas Cosy!' Ik wees naar hem en liep de deur uit. Buiten spuugde ik op de grond en fietste hard weg. 

   Gelukkig zit ik nu wel in een heel leuk cafeetje. Ik heb net een leuke dame achter de bar ontmoet. Ze heet Cloe en geeft me heel veel water en ijsklontjes voor op mijn hoofd. Ze weet nog niet zo goed wat voor kant ze op wilt na haar school, daarom werkt ze nu hier. 'I work on a lot of places all the time.' zei ze.

   Ik wil eigenlijk dat ze gaat reizen in plaats van werken. Straks gaat ze nu al beginnen aan het werkleven en vergeet ze te leven. Ze is net weer naar mijn tafel gekomen en heeft me een nieuw kopje water gegeven, zonder dat ik er om heb gevraagd. Ik heb momenteel iets hards in mijn broek en kan er niets aan doen. Ze is hartstikke leuk.

   Cloe dus, één van al die mooie vrouwen in Colmar. Er zijn hier veel mooie vrouwen. 'You go to Strasbourg,' zei Robin vandaag op werk. 'Strasbourg is a student city, a lot of beautiful girls and a lot of nice buildings and history. I would definately visit Strasbourg. Or Freibourg. Freibourg is so beautiful, it is the student city of Germany. Seriously, you should go to Freibourg.'

   We hadden het met de groep over waar Ribeauville was en waar Riquewihr lag; er werd bijna gevochten tussen Loic en Theo; Theo dacht dat Ribeauville meer naar links lag en Loic dacht dat het meer naar rechts lag. Er werd veel geroepen en als Eric er niet tussen kwam, waren ze elkaar in de haren gevlogen. Zelfs na de pauze hoorde ik ze nog woorden uitwisselen. Maar geen probleem, ze zijn al beste vrienden sinds een jaar of tien.

   Later, in de grote pauze hadden ze weer een stevige discussie. Dit keer ging het over of je 'Gootju' of 'Gootje' zei. De betekenis was hetzelfde, namelijk: lekker. 

   'A putain, Man!' zei Theo en maakte en wegwerpgebaar. Even later steelde Loic een sigaret van Theo en pakte Theo de e-smoker van Loic af. Het was kinderachtig, maar neem het ze eens kwalijk; ze zijn beiden achttien. Wie ook achttien is, is Cloe hier in het cafeetje waar ik zit. Ze keek naar me toen ik net over haar begon te schrijven. Steeds als ik over haar schrijf, komt ze langs.

   Goed, vanochtend was ik een half uur te vroeg op werk; de deur was zelfs nog gesloten. Ik vond het niet erg en ging tegen het gaas naast de deur zitten wachten en muziek maken. Ik had zin om te werken want ik merkte dat wanneer ik een bepaalde handeling maakte, veel door mijn knieen zakte en stevig op de grond ging staan, rug recht, alle bewegingen met de spieren in mijn benen deed in plaats van met mijn rug, en ik mijn gedachtes gewoon lekker liet lopen tijdens het druiven plukken, ik er energie van kreeg. Ik kreeg energie van de druiven die ik in mijn hand had en het werd alleen maar meer en meer en na een tijdje kwam er een liedje van Queen uit de speaker van Damian. 'Tonight, gonna have myself a real good time. I feel alihihihiiiiiive, and the wooooorld, turning inside out yeah. Floating around, in extacy so don't stop me now!!!' Hier ging ik erg lekker op.

   'Cloeeee! Another cafè sil vous plain.' Schrijf je dat zo? 'Cloeee! Hoe schrijf je sil vous plain?' 

   'You write it like this, with a little roof on the 'i.' The little roof my toetsenbord can't make. Prima toetsenbord hoor, maar veel te links. Inside joke met Simon. 

   Cloe heeft me even mijn kopje koffie bijgevuld. Dankjewel lieverd.

   Goed, ik was dus lekker aan het ki-knippen vanochtend en daar pluk ik nu nog steeds de vruchten van, letterlijk en figuurlijk.

   Zelfs Cloe gaat los achter de bar. 'I need your love, I need your love!' zingt ze en ze lacht.

   Ik denk dat ze naar me kijkt, maar dat was niet het geval. Pfff. Ik denk dat ik haar ga vragen om mee te komen naar de camping. Misschien. Ik heb weer een stijve in mijn broek verdomme.

   Ik heb de collega van Cloe gevraagd hoe laat ze vrij was en ze is om tien uur vrij. Daar ga ik niet op wachten nu het vijf uur is 's middags is.

   Dus ja, dat dus. Ik heb een manier gevonden om energie uit druiven te halen, super.

   En ik weet niet zo goed waarover ik moet gaan schrijven. Ja, ik weet het wel. Gisteravond, tijdens het clownsoefenen van van Damian, Mirjam en Joachim. Het was een prachtige ervaring; de energie die er heerste en Tania. Tania was een vrouw met een zwarte strakke jurk om haar lichaam en blonde haren, die alles voorlas van een Franse poëet. Ik heb ineens zin om te lezen, maar heb geen boek bij me. Enfin, die las dus alles voor en het grote deel van de tijd was het prachtig om aan te horen, maar kleine gedeeltes ook niet, en dat is leuk schrijfmateriaal. Het grootste deel was ze hartstikke leuk en wilden mensen naar haar luisteren, maar heel af en toe keek ze naar het publiek met een lach op haar mond, maar met een peinzende blik in haar ogen. Middenin een stuk vloog er een vliegtuig laag over. Ze zat er totaal niet in en stopte met lezen en keek omhoog naar het vliegtuig. Plotseling leek het alsof ze ontzettend genoot van het voorbijgaan van het vliegtuig en had ze een lach op haar gezicht, haar ogen half dichtgeknepen, twinkelend van blijdschap, haar hoofd meedraaiend met waar het vliegtuig heen ging. Wat een prachtig vliegtuig, echt genieten. Daarna verdween de lach op haar gezicht en ging ze in dezelfde geirriteerde mood door met voorlezen.

   Cloe heeft haar haren losgegooid en staat vlak voor me. Haar heupen heeft ze naar de zeikant en er zit een prachtige ronding in haar billen. Daar gaat ie weer.

   En andere serveerster komt achter haar staan en gaat door haar haren heen. Fuck me, ze zit me uit te dagen.

   Ik ging naast haar staan en begon haar een paar vragen te stellen. Op dat moment kwam er een andere gozer vlak achter ons staan, een collega denk ik. Hij kwam er gewoon bij staan en zei niets, die lul. Toen ik terug naar de tafel ging, fluisterde hij iets in haar oor en ging ook terug naar zijn tafel. Ik laat haar wel gewoon en ga zometeen terug naar mijn tent en trek daar een fles wijn open, iemand waar ik wel altijd op kan vertrouwen en bouwen, iemand die niet zeikt en er altijd voor me is, iemand die mij neemt voor wie ik ben en iemand die niet zo lastig is; je trekt hem gewoon open. Ik heb zin in een prachtige koude rose met blauwe kaas, die moet ik altijd nog eens proberen, de tip van Aaron.

   Ik ga even muziek maken.

Het is half elf ongeveer en ik zou eigenlijk naar bed moeten gaan, maar wil eigenlijk nog eventjes schrijven. Ik ben zojuist uitgenodigd bij Kevin zijn tent; er is daar feest want Kevin en Loreal zijn officieel samen. Gisteravond is het uitgegaan tussen Babas en Loreal en dat wordt nu gevierd met een nieuwe relatie en echte liefde. Ik zag ze vanmiddag al met zijn tweeën de douche in rennen, elkaars handen vasthouden. 'Man, do you have the music box?' vroeg Kevin, 'For douche?' Ik gaf hem mijn muziekspeakertje voor een lekker muziekje onder de douche. Ze bleven er wel een uur onder. Ondertussen vroeg Gaël of ik bij hen kwam zitten. Ik nam mijn mondharmonica en ukulele mee. Er waren nog twee mensen; Audrey en Thierry, twee jonge menssen van een jaar of 25. Thierry had zelf tien hectare wijngaard en Audrey is bezig met een studie dierenarts. Ze zaten bij elkaar op schoot en Loreal zat bij Kevin op schoot even later. Gaël en ik hebben samen zitten jammen en we hebben de vibe vol liefde gegooid. Op dit moment zit Loreal te huilen aan de telefoon vlak bij me, van geluk of van verdriet, ik weet het niet.

   Het was een heerlijke avond en we hebben echt heerlijk zitten viben met zijn allen. De liefde tussen de twee stelletjes was voelbaar, en Axel die er bij zat en Michael, een vriend van Gael. Michael zei niet zoveel en zat vooral op zijn stoel met pet die naar beneden stond. Axel was vooral aan het bellen en Gaël was barbecue meester; er lagen zeker twintig worstjes op de barbecue.

   We hebben samen de barbecue blues gespeeld; Gaël op de mondharmonica en ik op de ukulele. Hij wist er een soort trilling in te brengen met zijn keel waardoor het een heel erg Toots Tielemans effect kreeg, een beetje als de Unox rookworst reclame. Het was heerlijk om naar te luisteren. Wat is liefde toch een fijn verschijnsel.

   Thierry praatte nog over dat Babas helemaal gek was. 'He came to our area where we were working, we were working and it was closed. He was completely crazy; he came with flowers to our place to win Loreal back. He is so crazy because he came to my place what was actually locked you know. I would never do that.'

   Ik was het niet helemaal met hem eens want er zijn wel eens gekkere dingen gebeurd in gebroken relaties en ik vond het nog wel een mooi gebaar ook; hij had haar ook kunnen gaan slaan. Maargoed, daar ging het niet over. Het was een avond vol liefde en extase en ik vind het jammer om nu naar bed te gaan; het is enkel half elf. Maar ja, ik respecteer mijn slaap.

   Thierry moet morgenochtend om vier uur op maar zit nog steeds worst te eten en wijn te drinken. Ik hoop oprecht dat hij ook genoeg slaap pakt, want hij vertelde me dat hij tijdens de oogstperiodes gemiddeld vier uur slaap per nacht krijgt.

   Goed, ik ga lekker slapen. Doehoei.