paar werkdagen en meer.

De volgende blog. Ik zit bij een cafeetje en deze bank is net te laag of de tafel is net te hoog om lekker te zitten en lekker te typen. Ik ben weer best moe want ben gisteren alsnog niet op tijd naar bed gegaan en moest er weer half zeven uit. Morgen weer half zeven en dan in de avond naar de Mexicaanse kebabzaak. Ik wilde verder gaan waar ik geindigd ben, bij de Mexicaan.

   Ik was nog aan het schoonmaken toen ik al naar huis ging. Het was een uur of twaalf en ik moest nog anderhalf uur fietsen met allemaal zooi mee; een tas, een ukulele en nog een tas die aan het stuur hing. De ukulele zat in de tas aan het stuur en de rest in m'n ukulele tas. Ik fietste hard door en alles ging tot op heden goed, buiten dat de ukulele heel af en toe tegen mijn spaak aan tikte, maar niet heel hard. Wel dacht ik: dit kan fout gaan, maar ik dacht ook: dat gaat vast niet fout. En ik wilde hem niet vast houden. Totdat het dus wel fout ging. Wat had ik hem graag vastgehouden op dat moment. Mijn schatje kwam met het stemdraaiertje in de spaak terecht en werd uit de tas getrokken. Ze draaide mee met het wiel en toen ze bij de vork van de fiets kwam, werd het haar te veel. Ze brak haar nek en het was gedaan. Per direct barstte ik in huilen uit, traanloos huilen. Het was een gekke manier van huilen en ik weet niet eens of het wel huilen was, iniedergeval het geluid ervan.

   ik was er bijna, nog een paar honderd meter... wat moest ik nu zonder haar? Man wat was ik verdrietig. Ik wilde bijna mijn werk afzeggen om deze reden, of gewoon niet komen.

   Het was twee uur voor ik in bed lag en de wekker heb ik niet meer gehoord. Het was Jean-Paul die me wakker belde. 'Hey man! Where are you? I just got a call from Eric and he said that you are not there.'

   'I'm sorry, it's a long story.'

   'Are you at camping? Stay there, I come to camping.' Hij hing de telefoon op en stond tien minuten later naast m'n tent en bracht me naar de plek waar we heen moesten. Ik kon hem wederom weer ontzettend dankbaar zijn. Wat ben ik die man dankbaar, echt waar. Ik ga hem daarom mijn kapotte ukulele geven binnenkort, gewoon als geschenk. Geen idee of hij er wat aan heeft, maar hij is creatief genoeg. Maar gewoon als gebaar.

   Jean-Paul schoot in de lach toen ik zei dat m'n ukulele kapot was. 'Haha, you play while bycicle, heh?' Hij zwaaide met zijn wijsvinger. 'I told you, hahaha.'

   Hij had het me inderdaad verteld.

   Aangekomen bij de druivengaard, vertelde Jean-Paul direct aan de mensen dat mijn ululele kapot was en werd ik direct ontvangen door Eric en zijn mannen. Ze waren al bezig en ik kon zo meedoen. 'Hey, I'm Nicole.' zei een man met een pet.

   Ik voelde me kloten en had weinig zin om me sociaal verantwoordelijk te gedragen en zei dat ik Freek heette en begon met plukken.

   Uiteindelijk werd het best wel een leuke dag en had ik wat gesprekken met mensen. Het was fijn om even wat afleiding te hebben. Ik vroeg vanalles aan Eric over de wijnproductie. Het werd allemaal naar Cave de Turckheim gestuurd en daar verwerkt tot wijn. Ik mocht er alleen niet naar binnen wegens covid. 'Fred, come work on this line.' zei Robin. Robin was een kleine man met een petje en een zwarte baard van een jaar of zevenentwintig. Hij werkte al jaren op deze plantage en ik vroeg hem wat hij deed wanneer er geen oogst was. 

   'Oh, we do all year preparing for the... what is the English word?'

   'Harvest.'

   'For the harvest! In the winter we cut the blue ropes and the... what is the name of this?'

   'Leaf.'

   'Cutting the leafs!'

   'Is that so much work?'

   'No, but there is to do a lot at the farm, always, anytime, hè Eric!' Hij klopte Eric op zijn schouder maar kwam er bijna niet bij. Eric was een boom van een man, echt een reus met een boerenhoofd. Ik heb nog nooit zo'n boeren hoofd gezien. hij had haar van ongeveer twee centimeter lang, over zijn hele schedel dezelfde lengte, half plat naar voren, behalve op zijn kruin. Op zijn kruin stond alles in sprietjes omhoog. Zijn hoofd was vooral rood en wanneer hij lachte kwamen er rimpels rondom zijn mondhoeken. Zijn tanden stonden ver uit elkaar en zijn mond was scheef. Hij had een rood t-shirt met gaten aan zonder reclame en een lange spijkerbroek. Ik denk dat hij je zo opvrat als hij wilde. Nee grapje, hele aardige man en ontzettend toegewijd aan zijn werk, alles biologisch.

   Goed, dat was dus Eric, verder weet ik niet waarover ik moet praten. We plukten pinot gris druiven. 

   De volgende dag stond er in de kebabzaak, waar ik de blog heb geschreven plotseling een live wedstrijd van Nederland tegen Italie op. Een aangename verrassing. Grappig was dat er een Italiaan achter me zat en dat we met zijn tweeen de enigen in de kebabzaak waren, een Nederlander en een Itliaan. Er heerste gezonde strijd tussen ons. Ik feliciteerde hem met de Italiaanse 0-1 overwinning. Oerlelijk voetbal dat Italiaanse.

   De volgende dag op de wijngaard, vandaag, kwam ik op tijd. We konden direct beginnen en het was mooi weer, een goeie dag. Ik had niet veel zin in het werk maar besloot er gewoon het beste van te maken, want wat moet je anders. Het was lachen op werk. Ik heb Antonie ontmoet. Hij had een gezicht waar je automatisch van ging lachen, met zijn mondhoeken naar beneden en een snelle planga op. Hij was klein en breed en lulde wel. Hij hield een kever tussen zijn duim en wijsvinger en zei: 'Pansorei.' Het was een oorwurm.

   Gilbert keek om. 'For mange.' zei hij. Het betekende 'Om te eten.' Gilbert was een oude man met een grote bierbuik. Hij was super grappig. Iedereen lachte om deze opmerking. 

   'Yeah with some pepper and salt.' zei Eric, 'Pansorei.'

   'Maybe a good pinot blanc with it.' riep iemand anders vanuit een andere rij.

   Antonie lachte, maar op dat moment greep de oorwurm zijn vinger en begon hij te gillen als een meid. Ik heb tranen gelachen. 'Yeah, I'm sorry,' zei hij. 'It was just panic, it didn't hurt.'

   Minuten daarna werd er nog steeds gelachen.

   Maximo begon nog een gesprek met me. Hij zei dat hij Franse boxer was en dat hij tweede van europa was in zijn leeftijdscatagorie.

   'Wauw, that's amazing. Fight against Rico?'

   Hij lachte. 'No no no, not now.' Uit het niets zei hij: 'I want to become a movie star in Holleywood.' 

   Deze zag ik niet aankomen en begon hem vragen te stellen. 'Do you have a plan?'

   'I have been in a Belgium magazine.' zei hij. Hij liet me de foto zien waarmee hij er in stond. Het was een flying kick voor een fontijn, alsof hij het water trapte, maar eigenlijk stond hij er voor. Eerlijk is eerlijk, hij kwam wel hoog.

   'Can you kick over her head?' vroeg ik en wees naar Loesa.

   'I can kick over your head.' zei hij. 'Go stand like this. Don't move.'

   Hij nam een aanloop en sprong terwijl hij om zijn as draaide en zijn voet over mijn hoofd heen veegde. Nu is het niet zo moeilijk om over mij heen te komen. Ik wilde hem wel eens over Eric heen zien trappen.

   'Look.' zei hij. Hij sprong de lucht in en kwam met zijn benen gespreidt in spagaat neer op de grond.

   Ik dacht: Woow.

   'I do ballet.' zei hij.

   Cool, dacht ik. 'But besides being in Belgium magazines and doing ballet, what is your plan? How are you going to become a movie star in Holleywood?'

   Hij was even stil en wreef over zijn kin. 'I train like six hours every day. Before the mirror, I practise tricks and kicks and focus on my movement.'

   Okay, dat inspireerde me wel. 'Do you also practice facial expression?'

   'Haha, no idea what you mean.'

   'Like mister Bean do his face.'

   'Oh hahaha, no I don't do that.' Hij was nog maar achttien en had echt een bouw van een Rico en een boel potentie volgens mij. Ik liet hem de foto van een boek zien. 'Outliers' van Malcolm Gladwell. 'Here, read this book.' maar hij lachte het weg. Dom van hem.

   Na de middagpauze, twee borden aardappelpurree, vis en vlees, ben ik naar huis gegaan omdat ik 'die avond in de keuken moest werken.' Dit hoefde ik niet, maar ik moest andere dingen doen. Ik moest een ukulele kopen en ik moest allemaal liedjes instuderen voor mijn lieve donateurs, en vond dat ik daar vrij voor mocht krijgen. De rest van de komende weken is voor mij alleen maar werk werk werk, dus dit zou een van mijn weinige vrije middagen zijn. Na werk ben ik direct naar de muziekwinkel geraced en heb een ukulele van 88 euro gehaald. Je hebt me veel te veel gedoneerd! Een paar liedjes heb ik geoefend en ga zometeen nog even verder met oefenen. Ook hoop ik eindelijk eens een goeie nacht te draaien op mijn slaapmatje in de tent. Pfff, ik leef veel te ongezond en eet alleen maar voer uit blik en kebab. Shit, ik heb geen ontbijt voor morgen. Ik denk dat dit de blog van vandaag is.

Dan nu de blog van morgen. Ik zit op een lekker terrasje in de brandende zon in het park met allemaal fontijnen waar kinderen in spelen en overal lopen mensen en zijn skateboarders aan het skaten. Er speelt een fijn muziekje. Ik laat de tijd lekker lopen en heb vanochtend even gewerkt bij Eric. Zometeen moet ik werken bij de Mexicaanse turk, Harbr.

   Het werk vanochtend was fijn met de vaste groep. Ik moet steeds denken aan Antonie met zijn hoofd. Hij heeft zo'n grappig hoofd wanneer hij wat zegt. Ik vraag me elke keer af of hij serieus is of dat hij me in de maling zit te nemen. Ik denk een combinatie van.

   Maar goed, ik zit hier nu en denk even aan het moment en aan hoe lekker het is dat ik hier nu een tijdje ben in Colmar. Ik voel me hier fijn in deze stad en zou hier best nog wel wat langer willen blijven, ook wanneer ik genoeg geld heb. Ik begin hier in te burgeren en kom onder de mensen. Bij de supermarkt kennen ze me en bij verschillende cafeetjes kennen ze mijn naam. Ook heb ik hier al wat vrienden gemaakt op Jean-Paul na. Maddy bijvoorbeeld en Loesa. Loesa is een dame van de druivenpluk waar ik een connectie mee voel. We hebben elkaar weinig te vertellen want ze spreekt geen woord Engels en ik geen woord Frans, althans, een paar woorden, maar we mogen elkaar. Het zit hem in de kleine dingen; vaak staan we 'perongeluk' of express naast elkaar te plukken en dan komt ze dicht bij me staan om de grootste trossen voor mijn neus weg te knippen en dan ga ik naar de andere kant en kijk ik om. Dan zie ik haar paardenstaart terug naar de druivenstruik draaien. Vaak staat ze naast me en lachen we naar elkaar. Het enige wat ik van haar weet is dat ze in Turckheim woont met haar moeder en dat haar vader in het zuiden woont. Ze rookt vaak sjekkies achter de auto. 

   Oh, en Maximo is ook een rare, die gaat tijdens de pauzes weg van de groep en gaat dan op de achterbank van de bus zitten om te eten. Vanochtend, zei hij tegen me, heeft hij een uur hard gelopen voordat hij naar zijn werk ging. We moesten half acht aanwezig zijn. Die gozer is, om even niet neutraal te zijn, knettergek.

   Ik wilde vanochtend even mijn ochtend beschrijven. De ochtenden blijven toch een dingetje; vandaag was ik op de minuut na op tijd, kantjeboord, net als gisteren.

   Ik werd wakker en drukte op sluimeren en ging weer even verder met slapen. Mijn hoofd en schouders waren koud omdat ze buiten de slaapzak lagen en het was ook gewoon koud. Het was behoorlijk koud vanochtend. Ik deed dan ook de slaapzak af tot aan mijn middel en trok eerst mijn t-shirt, trui en jas aan, en vervolgens deed ik de rest van de slaapzak uit om mijn onderbroek en broek aan te trekken. Ik deed de rits van de tent open en trok direct mijn sokken en schoenen aan en ging ontbijten aan de buitentafel. Cruesli van mezelf en melk van een ander. Dit moet ook echt veranderen; ik kan geen melk van iemand anders pakken. Sowieso zijn de ochtenden niet ideaal, daar moet ik echt nog iets op zien te vinden. Misschien kan ik nog ergens iets huren. Wacht, ik stap even op iemand af en voel een spanning opkomen. Ze deed net een truc op een skateboard en dat vond ik super cool.

De gelegenheid was voorbij want ze stond alweer op haar skateboard en ik moest de bus halen. Wel ben ik even langs haar gefietst om te zeggen dat ze een nice trick deed. Ze lachte er om.