Lopen op hoop

 Ik zit hier in een cafeetje bovenop de top van een koude kale berg. Er is hier weinig en het is half vier. Ik heb een behoorlijk eind gewandeld vandaag en wil mezelf eigenlijk even settelen voor de avond. Maar het is behoorlijk koud buiten. Mijn vingers typen zwaar op het toetsenbord, als gitaar spelen in de kou. Alle herbergen in de buurt zijn gesloten en voor mij is een tent vanavond geen optie. Dan blijven er een paar opties over wat eigenlijk ook geen opties zijn, maar ik vind dat ik ook voor mezelf moet zorgen en dat een warme slaapplek voor vanavond een must is. Nu zijn er wat opties en een van die opties is... Hmmm, nja, er is dus helemaal niets in de buurt, maar wel zijn ze bij een gesloten hotel hier vlakbij een film aan het opnemen. Ik ben er al eens naar binnen gelopen maar toen zei een van die vrouwen dat het gesloten was. Das nou jammer. Wat minder jammer is, is dat die hele filmploeg geen flauw idee heeft wat de regels zijn binnen dat hotel. Er schieten allemaal schokjes door mijn lichaam en ik vraag het af of het door stress komt of dat mijn lichaam me iets duidelijk probeert te maken. Ze hebben geen idee, want ik heb iemand gevraagd en die zei: 'For tonight you can sleep here I think.'

   Nou, wat fijn dat dat kan zeg!

   'We finish at six or seven in the evening.' zei hij erachteraan.

   Oh, bedankt voor deze nuttige informatie.

   Aaah dit kan echt niet... nee, dit kan ik echt niet maken, maar ik ga het wel proberen. Ik ga proberen die vrouw te ontlopen en mezelf op de wc op te sluiten totdat er niemand meer in het hotel is. Dan blaas ik mijn matje op en ga ik slapen en proberen het alarm te vermijden.

   Ik vraag me af of dit mijn karmalevel goed gaat doen, maar ik vries liever niet kapot in mijn slaapzakje met een nacht van min drie. Misschien kan ik mezelf vermommen. Dat ik kan doen alsof ik meehelp met de spullen inladen, alleen zit ik dan met mijn tas. Die tas die valt op. Pfff, de spanning giert door mijn lichaam als ik denk aan deze actie.

   Er is ook een andere auberge in de buurt die open is, maar die vraagt vijftig euro, en dat heb ik niet. We begrepen elkaar voor geen meter aan de telefoon, maar hij zei: 'Come ici.' dus misschien dat ik daar kan overnachten. Hmm, ik vind het aan de ene kant ook wel weer jammer want voor de kick zou ik ook wel in dat andere hotel naar binnen willen glippen, gewoon voor het verhaal en voor de adrenaline.

   Aan de andere kant denk ik dat ik dikke korting krijg bij een andere auberge in de buurt. Hmm, ik weet het niet. Ik denk dat ik nu naar die auberge ga, en als de prijs tegenvalt glip ik het hotel binnen.

   Ik wil aan de ene kant ook weer niet zielig gaan lopen zijn en met een gunfactor een hoop korting krijgen. Dat voelt dan weer zo nja. Gewoon voor de kicks! Ik denk aan wat Dean Moriarty en Jack Kerouac zouden doen in deze situatie. Aan de andere kant denk ik aan wat  Marco Borsato of zo zou doen. 

   Oke, dit ga ik doen. Ik ga naar de geopende auberge en als dat tegenvalt ga ik naar de gesloten auberge en glip ik voor zeven uur naar binnen.

Ik wil een warmere slaapzak kopen.

Gelukkig zit ik nu niet in het hotel waar ze die film aan het opnemen zijn. Ik kan voor twintig euro overnachten bij deze Auberge in de bergen. Deze man heeft voor mij dertig euro van de prijs afgehaald, fantastisch. Ik ben tres content. Er zitten mensen naast me die hier een uitgebreid diner nemen en het volle pond betalen. Ik ga lekker deze blog typen terwijl de kok mijn blik ravioli in bolognesesaus opwarmt. Nu net op dit moment komt hij mijn kopje koffie langs brengen. Ik heb net lekker een douche genomen en een muziekje geluisterd en ga morgen weer lekker wandelen. Nog steeds schieten er telkens schokjes door mijn lichaam en denk ik nu, wat wil ik anders? Ik wil in ieder geval een warme slaapzak waarin ik goedkoop kan slapen en ik wil een waterdichte jas want het was vandaag in mijn meest warme kledingcombinatie af en toe best koud. Ik probeer ergens geluk in te vinden en denk dat ik dat in de natuur kan vinden, of in kleine dorpjes waar fijne mensen wonen. Ik voel me een paraciet af en toe. Ik moet mijn leven echt eens op een rijtje gaan krijgen want de zomer is voorbij. Morgen ga ik in ieder geval lekker wandelen door de natuur en dat ga ik vrolijk doen want daar heb ik zin in.

    Wauw, deze fantastische meneer geeft me een bord warme soep! Waarom geeft hij me deze soep? Aaahw dit vind ik ontzettend lief, want ik dacht dat hij mijn ravioli op aan het warmen was. Vanavond doe ik de afwas voor hem!

Wat is geluk? Zit geluk in het contact met de ander? Zit geluk in een vrouw? Zit geluk in het moment, in je vinger? Zit geluk in jezelf? Zit geluk in je telefoon? Zit geluk in de dingen die je doet, de keuzes die je maakt? Zit geluk in de dood? Zit geluk in de tuinkabouters hier op het kozijn?

   Ik denk dat geluk zit in deze lasagneschotel die ik ineens voorgeschoteld krijg!!!! 'Is better heh?' Zegt hij.

   Whaaaaa, wat gaan we nou ineens krijgen?! Ik krijg van hem een lasagneschotel, sudderend en wel uit de oven, zo groot dat je er voor drie personen van kunt eten! Damn, ik denk dat geluk gevonden is.

   Wacht, het is mijn ravioli met kaas en kruiden uit de oven! Hij heeft er echt een feest van gemaakt. Toen ik hem het blik gaf, keek hij er al naar en zei: 'Pfff, that's shit.' Ik denk dat het de passie is die hij als kok in zich heeft.

  Goed, de dag. Het was me een dag zeg. Het begon behoorlijk vroeg, een uur of kwart over zes, toen Nathalie, Sebastian en Coco ook wakker werden en gewoon naar hun werk toe moesten. Ik stond met hen op, at een kopje koffie en dronk een broodje en kon met Nathalie meerijden naar Colmar, want ik moest die sleutel afleveren. Direct kwam dat gevoel van de stad weer op doen en wist ik in ieder geval wat ik wilde, en dat was zo snel mogelijk de stad uit.

   Ik pakte de eerste de beste trein die ik pakken kon, en die ging toevallig richting Turckheim. Hier kocht ik een broodje en wat beleg en at dat op een bankje op. Ik wilde een lift nemen en op de grote route vijf belanden, en dat deed ik. 

   Gelukkig stopte er direct iemand. Zijn naam was Yotam. Hij was tweeentwintig en was op vakantie bij zijn ouders in Munster. Toevallig moest ik ook die kant op en kon hij me meenemen. Hij was kaal en zat bij het leger. Hij vertelde me in de auto dat hij parachute gesprongen heeft en dat voor de allereerste keer alleen moest doen. Hij heeft nog nooit gesprongen en moest de eerste keer gewoon alleen gaan. 'When I stood in the door, I was the first one and my knees were shaking and shaking and my legs were going up and down. I couldn't do it, but I did it. It took only fifty seconds and I was on the ground. Hij stopte de auto en deed voor hoe de landing ging. Je moest beide benen tegen elkaar aan houden met de landing, want anders zou je van alles breken. Hij was een super relaxte guy. Hij wilde me zelfs verder brengen dan zijn huis. 'At the army we were walking with backpacks of twentyfive kilogram and sometimes we had to walk sixty kilometer. We did it in sixteen hours and took a pauze every two hours. At the end my feet were kapoet! I could not do anything anymore, but had to build my sac de coursage. We didn't have a tent but slept in a sleeping bag, just in the open air.' Hij maakte een handgebaar van een tent. 'We only had like this above our heads, a sail.'

   'Wauw, that sounds pretty hardcore.' We waren ondertussen in Mittlach aangekomen en vanuit hier wilde ik gaan wandelen. 'Do you want to walk a little part with me?' vroeg ik.

   'Yes, sure!' We liepen naast elkaar en de meeste dingen die we tegen elkaar zeiden heb ik al in deze blog beschreven. Toen hij terug ging maakten we een paar foto's met de ukulele en wisselden we nummers uit. Een fijne ontmoeting.

   Verder was het wandelen, wandelen en wandelen. Het ging alleen maar omhoog en hoger. Na een kilometer of vijf, was er alleen nog maar grasland, wind en mist om me heen. Het was ijskoud en vochtig en de bodem was moerassig. In de verte hoorde ik overal koebellen rinkelen, maar nergens waren koeien te zien. de hele route was zoals dit en de hele route ben ik maar twee mensen tegengekomen.

Er wordt hier binnen druk Frans gepraat en ik vraag me af of ik er tussen kan komen. Ze zitten in een hecht kringetje om een kleine tafel met zijn vijven. Af en toe kijk ik naar ze en dan zitten ze daar. 

   'It's getting better all the tihihihiiime.' gaat door mijn hoofd. Het is een liedje van de Beatles. Ik denk ook dat het steeds beter gaat en ik wil een goed boek. Ik wil graag een goed boek in het Engels. Iets dat me kan inspireren, zoals Mateo. Mateo ging vandaag een paar keer door mijn hoofd, hoe hij zestig kilometer per dag rende met een enorme rugzak op de energie van de planten en de wind. Morgen wil ik een goeie lange wandeling maken.

   Ik voel me schuldig door maar twintig euro te betalen. 

Ik lig in bed en wilde net gaan slapen. Maar overal, door mijn hele lichaam voel ik de schokjes en de stress is voelbaar in ieder zenuwtje. Ik zou het liefst uit mijn lichaam willen op dit moment en even mijn gevoel uitschakelen. 

   Het plafond waarnaar ik staar is gemaakt van hout en zit vol noesten. Links van me is een raam en rechts van me is een deur. Het raam heeft gordijnen die open staan en het enige geluid wat hoorbaar is, is het enge suizen van de wind bovenop deze berg. Ook komt er nu iemand de trap op lopen. Zal ik uit bed stappen en hoi tegen hem zeggen? Ook al ben ik naakt.

   Het doet me allemaal weinig meer, het leven. Het maakt me niet meer uit of het beter met me gaat of slechter. Het is er of het is er niet. Natuurlijk wil ik dat het goed met me gaat en als ik kon kiezen, zou ik de positieve kant van het leven kiezen, natuurlijk! Wie niet? 

   Ik zou niet weten wat ik moet doen om mijn leven weer een beetje leuk te krijgen want het is momenteel gewoon niet leuk. Ik ben vandaag één iemand tegengekomen en hij bestudeerde me helemaal en zei: 'Haha, good luck with your trip.' en liep verder. 

   De man hier als kok, net als de man die me heeft geholpen deze herberg te vinden. Hij werkte in het restaurantje hier in de buurt en heeft voor me rondgebeld welke auberge open is. Dat vind ik heel fijn en het zou me toch enigszins voldoening geven.

   Ik wil wat maken van deze reis. Ik wil hem onvergetelijk maken en later terug kijken en denken: Ja, wat was dat een geweldige tijd! Ik heb fantastische mensen ontmoet en de gekste dingen gedaan en vrienden gemaakt! Tot nog toe is het meeste wat ik heb gedaan prachtig geweest en wil ik me eigenlijk daar aan vast blijven houden, de mooie dingen. Vandaag heb ik me bedacht dat ik nog wel eens een motorrijbewijs wil halen, over een jaar of vijf of tien, wanneer ik genoeg geld heb. Dan wil ik samen met mijn vader, als hij daar zin in heeft, door Europa of Amerika gaan rijden, door de prairies en zandbulten, wegwaaiende cowboystruiken en houten dorpjes en huizen met veranda's er voor. Dat lijkt me nou nog wel eens leuk om een keertje te doen. Met deze gedachte ga ik nogmaals proberen te slapen.

Het is half vier 's nachts en ik ben wakker geworden want heb over je gedroomd. Ik droomde dat je ergens ontzettend in de knoop zat, letterlijk vast tussen allemaal draden en je was bang en was aan het gillen en ik was ergens anders en kon helemaal niets doen. En wat ik ook probeerde, er was geen mogelijkheid om je te redden. Toch, na een hele poos, kwam ik eindelijk aan bij je, maar was je verdwenen. Er was niemand meer te vinden, enkel een enorme wesp die uit was op bloed. Hij vloog achter me aan. Maar belangrijker en ik wil dat je dit weet; ik ben er altijd voor je om je te redden, waar je ook bent. Ik kom naar je toe, al ben je op de meest onmogelijke plek, ik kom er heen en ben er voor je. Je bent mijn koningin die... die gil die je slaakte, ik kon het niet aanhoren en ik weet ook helemaal niet waar je nu bent, maar wil over je schrijven.

   En nee, ik ben niet verliefd op je maar wil gewoon dat je het goed hebt en ik wil dat je ziet wat je voor me betekend wanneer ik je niet spreek. Wat ik niet wil is dat je dit allemaal leest. Het is mijn eigen afwijzing waarmee ik moet zien te dealen.

   Het enige wat ik kan doen is stug doorgaan met hetgene wat ik nu aan het doen ben. Ik ben een doorzetter en zal je laten zien dat ik voor je wil vechten. Ik zou letterlijk voor een pijl springen en hem dwars door mijn borstkas laten gaan wanneer het jouw richting uit gaat. Ik zal er zijn wanneer je me het hardst nodig hebt. En dit zijn niet zomaar woorden, deze woorden zijn gemeend. Ik zou mijn allerlaatste cent op maken om maar bij je in de buurt te komen of een vliegticket van te kopen wanneer er schurken om je heen zijn. Ik zou handmatig een kuil voor je graven, zo groot als een huis. En vraag me niet waarom. Misschien wel om er letterlijk een huis van te graven.

   Ik wil dat je weet dat het met mij hartstikke goed gaat en dat ik een warm bed heb voor vanavond. Ik zal in ieder geval nooit opgeven, nooit!

Ik hoor een stem in mijn hoofd die heel zacht zegt, op een slissende hekserige toon in de verte: 'Kof Freek, kof naar me toe.'

   Maar ik kan je niet zien en weet niet waar je bent?

   'Freek, kom ik heb een verrassing voor je.'

   'Wat?'

   'Dat weet je alleen als je hier bent, daarvoor moet je naar me toe komen.'

   Ik vertrouw het niet en wil niet komen, maar het is verleidelijk. Het is net zo verleidelijk als nu een depressief lied van Kurt Cobain spelen.

   'Freek, kom en zie wat ik voor je heb.'

   'Wat heb je voor me oh grote, machtige berggeest? Waar zit je? Ik kom naar je toe.'

   'Ik zit in de grot onder je voeten en ik zit in de wolk boven je hoofd. Vind me als je daar toe in staat bent, Freek.'

   Ben ik aan het dromen? Want ineens zie ik een man staan in een grijs gewaad zonder hoofd. Hij brabbeld vanalles wat ik niet kan verstaan, net te zacht om goed te horen. Ik wil dichterbij komen en stap naar hem toe. Ik kijk voorzichtig naar de voorkant van het figuur, maar het enige wat er is, is het gewaad wat zijn armen over elkaar heen heeft geslagen. Het figuur is enkel lucht wat ineens het geluid van een lege schelp op het strand maakt. Is dit het dan? Deze leegte? Is dit het personage die me...

   'Freek? Kom je nog?' Als een omroepspeaker op het station komt het geluid overal vandaan, alsof het in mijn hoofd zit. 'Freek, droom je?' 

   Ook dit geluid is enkel lucht en leeg, Voortkomend uit allemaal elektrische deeltjes en connecties die niet zichtbaar zijn.

Het is tien over acht en ik ben wakker. Maar wat is wakker? Het liefst ga ik in een winterslaap en word wakker wanneer alles weer goed is. Vandaag ga ik lekker doorwandelen en waar ik uit ga komen, geen idee. Ik weet niet of ik de route wil gaan volgen of gewoon op het kompas ga lopen. Ik weet uberhaupt ...

   Hoe zou het zijn terug in Nederland? Zou het nog het zelfde zijn en zou ik zo direct weer in het oude leven kunnen stappen? Iets in me zegt dat niets meer het zelfde zou zijn en dat er geen weg meer terug is. Het enige wat ik kan is vooruit gaan en blijven hopen op geluk. Ik weet dat er mensen zijn die om me geven en wil het niet te emotioneel maken. Ik wil gewoon weer vrolijk zijn en die momenten met anderen delen. Ik wil een arm om me heen en geluk delen. Ik wil liefde geven aan de juiste personen. Aan jouw bijvoorbeeld en aan jouw. Wat was het een fantastische zomer! Ik wou dat ik eeuwig in je liefdevolle amandelogen kon kijken. Voor nu ga ik me klaarmaken voor een fijne wandeling door de bergen.