Melodramatische dingen

 Lekker melodramatisch zo een paar dagen voor m'n zesentwintigste verjaardag. Gaat het omhoog of gaat het naar beneden? Punt is... ik zweef. Mijn hoofd is overal behalve hier. Het is half tien 's avonds in de kliniek en ik zit op mijn werk. Ik zit aan tafel bij mijn ouders en ik zit in Frankrijk bij de Oude Boer uit Turckheim. Er zit ergens een grote drang om te leven! Er is nog steeds zoveel dat ik wil doen, maar als ik niet werk ga ik dat ook nooit doen. Ik wil artiest worden, maar als ik geen liedjes schrijf word ik dat niet. Ik wil schrijver worden maar als ik niet schrijf word ik dat niet. Ik ben nog steeds hovenier. Joop heeft me gevraagd om bij hem in het bedrijf te komen; 'Klok-Haveman gaan we het noemen!' zei hij. Volgende week woensdag kan ik m'n eerste contract tekenen voor zes maanden. Stapje omhoog toch? Ja. Misschien moet ik dat dan maar aangrijpen.

Over een paar dagen word ik zesentwintig. Dan zit ik aan de bovenkant van de twintiger jaren. Ik heb veel meegemaakt al en ben blij dat ik veel vrienden heb die om me geven, evenals familie. Maar er zit me wel iets dwars. Ik kan niet in m'n hoofd blijven. Overal waar ik ben, ben ik niet en naast me zijn ze puzzels aan het leggen. Een mollige man hoest. Jo zit tv te kijken. Ik moet zo m'n medicijnen nemen. Ik ben wakker en bewust van een boel dingen maar ik blijf altijd maar boven, net als een jaar geleden, toen ik net uit het UMC kwam en het niet meer zag zitten. Maar ik ben doorgegaan en heb fantastische dingen meegemaakt. Maar nu zit ik weer in die droom, net als toen. En daaruit wil ik ontsnappen maar ik weet niet hoe. Mijn rug rechten, mijn voeten op de grond voelen, verbinden met mensen. Maar voor hoe lang? We gaan door op het vermogen om door te gaan. Morgen moet ik weer werken, dus nu moet ik m'n brood smeren en naar bed gaan. Plantennamen leren morgen! Leren hovenieren!