'Wie dagelijks op het station moet zijn, gaat steeds minder hopen dat iets loopt als een trein.' - Levi Weemoedt

 De automatische piloot. Ik typ en hoor om me heen. Hanoeman niest. Nu voor de tweede keer. Diana komt binnen lopen.

Ik wil wel even een verhaaltje schrijven over gisterochtend, toen met de staking van Arriva op twee maart, wat echt mijn dag verziekte. Het begon na m'n dagelijkse ochtendkoffie bij de kiosk toen ik zag dat er dit keer geen trein stond, klaar om te vertrekken. Niet eens een melding op het witte bord dat er geen trein reed. Er was niets dan mist. Dus ik kijk op mijn app, en ja, staking. Nou, trein van Almelo naar Zwolle dan? Twee minuten geleden vertrokken en het volgende uur pas weer. Oh, misschien kan ik dan eerst naar Deventer, dan naar Zwolle en dan naar Hoogeveen? Het is om, oké, maar dan kom ik nog enigszins op tijd op werk en laat ik me van m'n beste kant zien. Ik ging in de trein naar Deventer en kwam al snel op het station aan waar het bordje 'Zwolle, 8 minuten' stond. Nou, wat fijn, ik zou zo in kunnen stappen. Maar nog geen minuut later stond er 'Zwolle, 7 minuten.' met de melding eronder. 'Trein rijd tot Olst door wisselstoring.'
   Met twintig man stonden we om het informatiehokje van de NS en kwam er een man schreeuwend het perron op. 'Deze trein rijd door tot Olst, de storing duurt tot half twaalf 's middags! Tot Olst rijd hij door!'
   Lekker is dat. 'Hoe moet ik nu naar Zwolle komen dan?' vraag ik bij het informatiehokje.
   'Dan moet je de trein naar Amersfoort nemen om over te stappen richting Zwolle.'
   'Oh, kan ik dan het geld terug krijgen wat ik anders had verdient op m'n werk?' vraag ik.
   'Heb je nog serieuze vragen want er staan meer mensen te wachten.'
   Ik liep weg want had geen zin in discussies met treinhokjesinformaten. Wat nu? dacht ik. Misschien rijden er bussen? Wie weet rijden er wel bussen.
   Maar toen kwam diezelfde schreeuwende man weer het perron op rennen met z'n armen waaiend. 'En er rijden geen bussen! Er rijden geen bussen!'
   Welpotverdomme, dacht ik, ik ga toch niet naar Amersfoort om van Almelo in Hardenberg te komen? Maar toen zag ik ergens dat er bussen van Apeldoorn naar Zwolle reden. Snel, de trein naar Apeldoorn. Dus ik keek omhoog, en daar ging die, de fluit met de wielen die begonnen te draaien. Heb ík weer! En daar stond ik op het perron met muziek die door m'n koptelefoon schalde. En dit is allemaal echt waar, er kwam een lied van Ramses Shaffy voorbij: 'Alles loopt mis vandaag, een spijker in m'n schoen, uit de tram geduwd, m'n hand verbrand aan de geiser, vergeten de kraan open te draaien. Maar we leven nog, we leven nog, we leven nog, en niet zeuren!'
   Ach, het kon erger, dacht ik. We leven nog. Ik wachtte een kwartier op de volgende trein naar Apeldoorn en kwam bij de bushalte uit. Hier wachtte ik met een paar anderen op de bus, die over vijf minuten zou komen, vier, drie twee, één... maar nog geen... negenentwintig, achtentwintig, misschien was ie te laat en komt ie nog? vierentwintig. Jezus Christus, komt die ... bus nou ook niet opdagen?
   Wederom werd me bij het informatiehokje verteld dat ik maar gewoon moest wachten op de volgende bus, die over twintig minuten zou komen.
   Chagrijnig als ik was wachtte ik en probeerde mezelf op te vrolijken met een lesje Duolingo. Afgerond. En van dat optimistische vogeltje word ik toch altijd wel weer blij wanneer de les voltooid is. Ik had wat nieuwe grammatica geleerd! En daar komt de bus ook nog eens! Ik stap in en drie kwartier later zijn we in Zwolle. Hier stap ik in de trein naar Hoogeveen. En in Hoogeveen stap ik uit, maar vanwege een crack in m'n OV-chipkaart, opgelopen bij de poortjes in Apeldoorn zie ik tot m'n grote verschrikking dat er twintig euro extra is afgeschreven bij het uitchecken.
   Ondertussen is het kwart voor twaalf en stap ik bij Frans in de auto. Gelukkig is het dan altijd wel weer gezellig en luistert hij empatisch naar m'n verhaal. 'Ja, die treinen kun je echt helemaal niets mee. Is altijd wel wat met dat OV.' zegt hij.