Een dagje straatmuziek

 Het is zaterdagavond in Zwolle in het café. Er lopen hier mensen rond, ze springen en klappen en schreeuwen elkaar in het gezicht. Ik probeer me te focussen. Er wordt gegeten en er worden magen gevuld met liefde.
   Vanmorgen werd ik redelijk vrolijk wakker met een tomaat in mijn hoofd. Hij was rood en mooi en strak, echt zo'n knalrode tomaat met een groen stokje eraan. Ik had plots zin in tomaten en pakte er een paar uit de koelkast en at ze op. Hoe simpel kan het zijn. Toch? Ik pakte mijn tas, deed mijn schoenen aan en liep naar buiten, een rondje om de markt. Ik kwam bij de groentekraam en kocht een doos aardbeien en later een pak yoghurt in de Albert Heijn. Ze waren kerstpakketten aan het maken en vroegen of ik een product wilde kopen. Ze wenste me een hele fijne dag. Ik maakte een bakje yoghurt met aardbeien thuis, precies. Lekker yoghurt met aardbeien. Een kopje koffie en glas water. Ik was klaar om te knallen in de stad met m'n trommeldoos. Broeder Slava was er ook. Hij stond al klaar met zijn gitaar. Het was vuur, ik probeerde in het goede gevoel te komen, het was koud en zonnig, we zaten op een bankje in de winkelstraat en het ging best lekker, totdat er een enorm draaiorgel voorbij kwam rijden met mannetjes die hun centenbakken stonden te schudden. Ze bleven naast ons stilstaan met het oorverdovende jankende geluid zoals een draaiorgel doet. Het was volledig automatisch. We pakten onze spullen en gingen verderop zitten. 'Ze doen niets en staan er gewoon bij. Het zijn oplichters.' zei Slava. We gingen weer zitten en spelen en verdienden onze centen. Er kwam iemand voorbij die gaf vijf euro. Slava speelde zijn liedjes en ik trommelde een ritme, probeerde te luisteren wat Slava speelde en zo mee te gaan. Ik hield van de mensen en de horizon in de straat kleurde paars met de grote verlichtte kerstboom op het centrumplein. Ik zong: 'All I can say, I love you till the end.' Mensen waren geweldig want er kwamen lachende gezichten en ze maakten me blij, alles was zo mooi voor even. Als ik drie uur zou moeten spelen om deze schoonheid voor een paar minuten te mogen ervaren, zou ik dat doen. En, dat was ook eigenlijk wat ik deed. Slava speelde weer en er kwamen dansende mensen voorbij met hun wijsvinger en pink in de lucht. Slava was het vuur. Het draaiorgel kwam weer voorbij, nu ingepakt maar nog steeds spelend. 'Good luck.' zeiden de draaiorgelaren tegen ons. Wij speelden gewoon door en verdienden. En niet veel later kwam er een meisje een winkel uit gelopen. Ze zei: 'Zouden jullie ergens anders willen spelen?'
   We keken haar aan en zeiden niets.
   'Do you want to play somewhere else?'
   We zeiden niets.
   'Where are you from?'
   'We from?' vroeg ik. 'No understand.'
   Slava begon te lachen. 'Ah we go!'
   'Go?' vroeg ik.
   'Hahahaha.'
   We gingen weer naar een ander bankje en kwamen een vriend van Slava tegen. Hij kwam ook uit Oekraïene. Hij bleef een uurtje bij ons staan. Het was één groot bal, er bleven mensen staan kijken en veel kinderen gooiden geld in de pet. Er was een man met een bracelet die een half uur bleef staan en toen met tien euro kwam wapperen. Hij kwam uit Letland en plots kon Slava een Lets lied voor hem spelen. De beat kickte in. 'How do you know Latvian?' vroeg ik aan Slava.
   De man met de bracelet antwoordde: 'We speak Russian in Latvia and this band went to tour in Russia. They sing songs. Btw, you have to sing louder.' zei hij tegen mij. Ik zei: 'klopt.' Hij stak zijn duim omhoog en liep weg.
   Het regende zonnestralen en we speelden dat lied. 'A la la la la long a lala lala long.' het klonk door de hele stad. Het was geweldig om te doen.
   Er waren mooie meiden die langs liepen.
   We speelden drie uur en in de Mac Donalds telden we ons geld. We kwamen uit op 40 euro per persoon, 80 euro in totaal. We kochten vijf burgers en verdeelden die, dronken een cappuchino, praatten nog wat na en maakten dat we ons goed bleven voelen. Die avond zijn we nog uit gegaan.