Maandag, 15 december 2025

Ik was vandaag even in de stad met Slava. We zagen elkaar, hij stond bij de kerstboom in het centrum. Ik had net mijn spul gekocht. Slava had me een maand eerder geblokt omdat we mis waren gegaan met een bedrijfje dat we wilden beginnen; het was weer goed maar nu zijn we enkel collega's op straatmuziek vlak. We groetten elkaar met een knuffel en liepen de winkelstraat in. Er waren niet veel mensen in de stad. We speelden een paar liedjes, het was een zonnige middag, we zouden een uurtje zitten. Californication speelden we, Herman in de zon op het terras, A la la la long. Er liepen mensen voorbij, ze keken soms en soms bleven ze vooruit kijken. We keken elkaar aan vanuit het hart. Ik keek naar de huizen en de mensen. Deze maandagmiddag was grijs en grauw. We konden naar huis gaan met een bak thee en een leuke film, of zou er nog wat zijn? Er zat inmiddels 15 cent in de pet. Het boeide me niet, we speelden niet om het geld. We speelden om nog een beetje kleur uit deze dag te persen. Het was 15 december. Er was een zacht kwetbaar klein Freekje in mij, ik wilde deze niet breken, er waren glimmende kleuren om dat Freekje, paars licht, groen licht, wit licht. Het was er gewoon, ik probeerde er lief voor te zijn. Dit besprak ik vanmiddag ook met mijn psychiater. Hij noemde het zelfkastijding wat ik deed. 'Je moet er echt zacht en lief voor zijn, dat kleine kwetsbare in jou.' Ik zag mijn eigen gezicht met glans omringd. 'Ik deed altijd alsof ik een leuke vent was, en tijdens de seks kwamen ze er altijd achter dat ik knettergek was en renden ze weg.' zei Slava. 'You are pumba, my pig.' Slava was mijn licht. We zaten ondertussen in de Mac met een cappuchino en een burger. Slava pakte zijn gitaar en begon te spelen. Het was leuk tot de manager met zijn slaafje kwam om te vertellen dat het niet de bedoeling was. Ze liepen weer weg met zijn tweeën. Slava liet zijn navelpiercing zien. Het was leuk in de Mac, er was een Oekraïens meisje uit Urk. Ik wist een paar Oekraïense woorden en zei vertaald: 'Een varken neuken.' Ze proestte het uit. Ik vond het gewoon leuk om zomaar mijn Russisch te laten horen. 'Neuk jij varkens?' vroeg ze.
   'Nee was een grapje.'
   Ze had haar hand voor haar mond.
   'Was niet naar jou bedoeld.'
   Ze was mooi, blonde haren, zwart om haar ogen. Ze verving de vuilniszak en liep naar achteren.
   'Voordat we gaan, kotsen we alles onder.' zei Slava met zijn vertaalmachine.
   'Hehehehe'
   'Jij zou moeten trouwen, misschien kom je dan ooit bij je verstand.'
   'Moet jij nodig zeggen met je navelpiercing.'
   'Maar alle meisjes zullen er achter komen dat je een psychopaat bent en bij je wegrennen.'
   Ik werd somber.
   'Is a joke.' We liepen naar buiten en Slava zette Californication aan en ik dacht: we veranderen Zwolle gewoon in California. Slava zong naar twee meiden die lachend terug zongen met een vinger in de lucht. Hij zei: 'ik vind het prettig met jou.' We gingen naar de Spar, stolen een warme pizza en aten die aan de tafel voor de Spar op. Het smaakte goed en ik leegde mijn zakken, gaf Slava de nootjes omdat ik wist dat hij die lekker vond. Het was donker voor de Spar maar er was liefde. We gingen naar onze huizen en praatten over morgen, om muziek te maken, ik kon vanaf drie uur met de cajon komen. Ik was thuis, ging op de bank liggen, sloot mijn ogen en droomde weg. Begon te schrijven. Het was het enige dat me goed deed voelen. Mijn liefde was bedoeld voor anderen. Voor Slava, voor iedereen.