Een hart heeft avontuur nodig

 Ik heb een boel ballen onder mijn voeten tintelen en het laat mijn hart keer op keer breken. Het gaat van pijn naar goed binnen een minuut. Het is prachtig, de minuten zijn mooi en die blijven mooi. Het is warm in mijn liezen, linzen. Het gaat zo goed dat ik nu al een paar dagen, drie keer een opgegeven hoofd heb kunnen doorzetten. En het doet zoveel pijn om dit op te schrijven dat ik liever dood ga. Ik ben hier in het café meer thuis dan in m'n huis. Ik was tijdens mijn wandeling naar Rome het meest thuis van alle plekken die ooit mijn huis waren. Er is een warm helder licht in m'n buik en ik ben er uitzinnig lief voor. Ik was bij Nina in de auto pas thuis. Toen we samen reden door de nacht met een fles wijn, onderweg door Luxemburg naar een goedkoop snelweghotel. Toen ik haar hand vast had. Toen ik pas echt door had wat het leven en liefde was. Misschien moet ik er weer op uit gaan. Gewoon weer aan de wandel en dat dag in dag uit, met beide benen op de grond, door de zon. Iedere dag wandelen en in de avonden kamperen of bij mensen langs en daar een leven van maken, werken onderweg. In Colmar ging ik uit en speelde ik ukulele en had ik zelfliefde, mijn hart had avontuur nodig, nieuwe ervaringen. Ik kon geld verdienen met de blogs die ik schreef. Een soort influencer. Iedere dag, geen depressie, geen winterdepressie, winters zal ik naar het zuiden trekken. Ik heb een sigeunershart.

Ik koop een auto of een camper en ga daar wonen. Ik reis naar Turkije of Griekenland