Pijn
Ik ben begonnen met roken. Ik dacht ik begin er eens aan, ik nam er een grote slok van en piste mijn glas vol en verkocht het als bier. Het was verschrikkelijk om het zelf achterover te slokken, het was zwaar bier en het alcoholpercentage veranderde in verse jus, dronken van oranjensaft. Hoe voelde ik me? Het was een barre tocht naar de zon. Sorry Slava, ik ga ervandoor, ik doe mijn petje op en vertrek in een eenzame bui naar de stad met de wind tegen, ga mijn problemen facen, het doet pijn je achter te laten. En als mijn hoofd meewerkt, kan ik eens bij mijn hart komen. Mijn hart lacht alleen. Het vertrapt iedereen om hem heen, en de pijn is echt. De eenzame gelige gloed voor mijn ogen doet denken aan een beetje zachte liefde, moet ik het vastgrijpen? Jij bent de enige die me iets van liefde hebt gegeven, wat als een wolkje mist voor mijn ogen oplost. Het is voorbij. Kom niet terug. Laat me met rust, verzinken in mijn eigen pijn. Jij blijft voor eeuwig een vonkje in m...