Wat is er nou leuk aan?
Ik loop door met pijn in m'n hart. Mijn hele leven heb ik pijn gevoeld. Vroeger als kind, zielenpijn, en nu ik volwassen ben. Huilen hielp niet omdat mijn ouders me geen knuffel konden geven. Ze deden hun best wel maar ik herrinner me de blik die m'n vader gaf, onwetend met z'n schouders en wenkbrauwen hoger dan de Eiffeltoren. Slaat nergens op. Ze hadden niets te geven. Ik heb nooit de endorfine gehad na het huilen, dus was het resultaat een stille leegte. Muziek helpt. Nu ik hier ergens in de Achterhoek in een tentje lig met een wandeling in het verschiet voel ik me plots goed. Ik lach om wat er ineens gebeurd. Of komt het door de whisky? Of door de zachte muziek? De regen tikt op het doek. Ik ben er vandaag achter gekomen dat een wandeling niet inherent is aan aarding, de spanning blijft gewoon bestaan terwijl je wel met je voeten op de aarde staat; ik heb altijd gedacht dat deze handeling een ontspannen staat van zijn bracht. Nee, dat is niet zo. Mijn hoofd werd a...