Wat is er nou leuk aan?

Ik loop door met pijn in m'n hart. Mijn hele leven heb ik pijn gevoeld. Vroeger als kind, zielenpijn, en nu ik volwassen ben. Huilen hielp niet omdat mijn ouders me geen knuffel konden geven. Ze deden hun best wel maar ik herrinner me de blik die m'n vader gaf, onwetend met z'n schouders en wenkbrauwen hoger dan de Eiffeltoren. Slaat nergens op. Ze hadden niets te geven. Ik heb nooit de endorfine gehad na het huilen, dus was het resultaat een stille leegte. Muziek helpt. 

   Nu ik hier ergens in de Achterhoek in een tentje lig met een wandeling in het verschiet voel ik me plots goed. Ik lach om wat er ineens gebeurd. Of komt het door de whisky? Of door de zachte muziek? De regen tikt op het doek. Ik ben er vandaag achter gekomen dat een wandeling niet inherent is aan aarding, de spanning blijft gewoon bestaan terwijl je wel met je voeten op de aarde staat; ik heb altijd gedacht dat deze handeling een ontspannen staat van zijn bracht. Nee, dat is niet zo. Mijn hoofd werd actiever bij iedere stap: 'ik moet ademen' ik adem in, ik raak verward, ik vecht me een weg naar de natuur om me heen, ik zie wat planten en een beekje, ik schiet in m'n hoofd, ik vecht mezelf nog harder naar buiten, ik word ongelukkig. Dit was zo'n beetje de twintig kilometer wandeling van vandaag. Maar ergens zit nog iets dat toch zin heeft in morgen, omdat ik denk dat het ook anders kan. Op sommige momenten was er plots een schone rust om me heen; waterskieërs op het stille water die hun eigen ding deden. Wat was de natuur prachtig, wie heeft bedacht om die pootjes zo te ontwerpen dat je over de waterstofbruggen van water kon schaatsen zonder te zinken? Het moesten wel een soort bakjes zijn die aan de pootjes zaten die als een bootje zorgden dat ze bleven drijven. Met dit beeld ga ik naar morgen toe.