De heetste dag van het jaar

Ik had vandaag een paar keer het gevoel van een apocalyptische hitte, een soort rust waarin iedereen langzaam aan het sterven was, de muziek die het moment liet stilstaan in onverdraagbare temperaturen en radioactieve zonnestraling neer liet strijken. Mensen liepen langzaam door een rustige winkelstraat. Ik fietste er licht gestrest tussendoor, op zoek naar schaduw. Ik kon nergens naartoe, opgesloten tussen mijn zolderkamertje en de straat; de beste plek was nog langs de koele briesjes van de airconditioning van de winkelingangen. Ik besloot in de windstille schaduw van een gebouw te gaan zitten met mijn gitaar en er een paar liedjes uit te zuchten. De mensen liepen voorbij en af en toe glimlachte iemand. Sommigen gaven me geld, waarschijnlijk uit respect voor de moed die ik had genomen om er überhaupt te gaan zitten en een poging te wagen. Er kwam een verwarde zwerver naar me toe die me een ingepakte hamburger aanbood. Ik bedankte vriendelijk. Hij wilde hem waarschijnlijk verkopen voor een euro, zodat hij zijn dagelijkse dosis pep kon halen. Zo'n man leefde van de vrijgevigheid van mensen, zijn hele bestaan was gebaseerd op een paar gelukkige momenten waarin iemand zo liefdadig was om hem geld te geven. Wat een bestaan. Het verschil met mij was dat ik er een passie voor terug gaf. Hij deed niets dan een vieze verlepte hamburger proberen te slijten. Ik kocht met het geld een ijsje bij Salute en liet de kou zich vermengen met mijn warme lichaam.
   Iemand had me de tip gegeven om mijn ramen af te plakken met aluminiumfolie zodat de warmte buiten bleef, maar ik was vergeten het badkamerraampje te sluiten dus het werd alsnog bloedheet. Ik bleef binnen met mijn eigen maag en de basische zuurtegraad die een constante opwaartse neiging had. Er was geen cola tegenin te drinken. Maar gelukkig hielp een homp geitenkaas. Toch nog geleefd vandaag.