De pech van Gintaras

Ik zit in de bieb en eigenlijk gaat het niet zo slecht. Ik ben bewust en wakker. Ik zit weliswaar in mijn maag, maar dat is niet erg, ik heb er schijt aan. De wereld om mij heen en de inspiratie is hier. Ik weet alleen niet wat ik schrijven moet. De passie. De passie, waar is de passie?

Gintaras, hij was een muzikant, is een muzikant, een grote uit de Litouwse muziekwereld. Hij heeft gecomponeerd voor Litouwse televisie en in officiële bands gespeepld en meerdere albums uitgebracht. Hijzelf was de componist. Hij heeft in London gewoond waar hij beroepsschilder was en in Zweden waar hij heeft gewerkt voor een Russisch houtbewerkingsbedrijf die beeldjes van hout maakten en iets van knuffels van hout, of servies. Hij is destijds door heel Europa gereisd en heeft alles gedaan, had een auto en een kofferbak vol lijken, ik bedoel blikjes om in te leveren. Toen hij werd gestopt voor een alcoholcontrole in de buurt van Zwolle was het mis. Het was bijna middernacht. Ze hadden nooit een test afgenomen. De politie heeft hem genaaid en alles van hem afgepakt; zijn auto, zij spullen, zijn apparatuur, zijn blikjes. Het waren de blikjes die de politie had zien liggen, de lege blikjes die voldoende bewijsmateriaal waren om als waterdichte blaastest te dienen. Hij had nooit een goede relatie met de politie gehad, ik heb hem vaker ruzie zien maken. Na een boel gevloek en getier heeft de politie zijn auto afgepakt en zijn spullen, zijn laatste bezittingen. Hij heeft die nacht in de berm geslapen met een verward hoofd. Mijn hart breekt als ik er aan moet denken. En de volgende dag weer, en weer, en de dag daarop. Een half jaar lang heeft hij met een beschadigde knoop in zijn hersens rondgelopen, totdat hij weer enigszins fatsoenlijk kon denken. En sindsdien loopt hij in Zwolle rond en is hij bezig met het voorbereiden van muziekgeschiedenislessen en geeft hij inspirerende peptalks aan de mensen om wie hij geeft. Hij gaat dagelijks naar de soepbus om gratis soep te scoren en eet mee met kerkelijke liefdadigheidsinstanties. Wel heeft hij een rechtzaak lopen die alsmaar uitgesteld wordt omdat ze geen ene fuck om hem geven. Zijn hoop is daarop gevestigd. Wat moet je anders? Hij claimt vijftigduizend euro inclusief mentale schade. Ik begin te koken van binnen als ik zie dat er geen haast wordt gemaakt. Werkelijkwaar onmenselijk om iemand zolang te laten wachten op straat. Hoe moet hij die tijd doorkomen en ondertussen zijn er twee winters verstreken. Zo'n grote man, zo'n artiest, laten ze gewoon verrotten op straat.