Een weekend vol liefde

 Het weekend wil ik even beschrijven omdat het eigenlijk best wel leuk was. Het begon in de avond toen Gintaras hier was, we maakten wat muziek op de piano, dronken bier en luisterden jazzmuziek. Zo ging het. Over het algemeen zat er een horizontale lijn in die op de zondag wat naar beneden afliep. Maar het was niet de bedoeling dat het zo ging, ik werd ook misselijk aan het eind van de dag. Ik bedacht een plan voor de toekomst. Ik zou een 3 maanden meditatieretraite doen in Sri Lanka om de winter mee door te komen, waarna ik zou sparen voor een camper om europa mee te rijden. Vrienden maken en in bandjes komen. De leider van een band worden. Gintaras heeft dan zijn dingen voor elkaar en naar Lithauwen verhuisd zijn, en Slava zal waarschijnlijk in Spanje Alicante zitten. Met die bus ga ik de vrijheid hebben om hen te bezoeken en met ze samen te leven. Ik zal met Gintaras in zijn boerderijtje naast de stad op het erf parkeren en we zullen in zijn dichtbegroeide tuin muziek maken, professionals. Ik ga muziek leren en zal een goeie muzikant worden. Hier praatten we over. Dit was toekomstmuziek. Met Slava zal ik vooral een sigeunersleven proberen op te zoeken. Ik zal hem bezoeken in Spanje en hem meenemen naar plekken waar we onze talenten kunnen verzilveren. Daar zijn twee dingen voor nodig: Passie en doorzettingsvermogen. Maar onderweg zal ik meer gestoorde mensen tegenkomn en die zullen allemaal mee gaan doen aan de reis om samen vooral lol te trappen en geld te verdienen met wat we het liefste doen. Ik ken nog ergens een Franse clown die waarschijnlijk met ons mee zal gaan. Ik ga er het beste van maken om alles uit mijn leven te halen. Ooit zal ik even gelukkig worden als een ordinaire trut in een veel te chique dansclub. Mensen in vriendengroepen en stelletjes die uiteten gaan.
   'Hey! Give me a new beer!'
   'Hey! Fuck you!'
   'Prepare an ashtray, I can't smoke like this.' terwijl hij ondertussen zijn jazzmuziek liet horen; Norah Jones niveau. Echtwaar. Als hij iets speelde, dan was er een enorme trap om op te klimmen, om je aan vast te houden, om ooit zo goed te kunnen worden. En zo stonden we als twee idioten te dansen in de woonkamer. Hij speelde en ik genoot van zijn muziek en jongleerde mijn hoofd heen weer. Hij kon niet meer stoppen. Er was een een kleine dertien toetsen waarmee hij klanken wist te creëren die hij helemaal op elkaar liet rijmen. Hij had een muts op, lange haren, een lange grijze baard en zijn verrimpelde gezicht verraadde dat hij de laatste jaren op straat geslapen had. Hij liet je weten dat hij een echte was. De kamer was veranderd in een warme huiskamer met verlichting en tonen die van plezier tot diep in je ziel doordrongen. Hij legde zijn vingers gewoon op het toetsenbord en gaf verdomme geen enkele trip naar Wenen. Hij begon hem te voelen wat bij mij een brok in m'n keel bracht. Het was stoer hoe hij mensen kon raken. En daarna vroeg hij met een onschuldig gezicht: 'Denk je dat mensen live jazz in de Zwolse straten kunnen waarderen?'
   'Absoluut, mensen staan er om te springen! Je krijgt sowieso groepjes die om je heen gaan staan.'
   'I just need a trolley.'
   'Yeah I'll help you find one.'
   'So?'
   'So?'
   'Dikke piemel.'
   'Freddie.'
   Ik had verdomme al lang niks meer gehoord van Slava, hij zou die avond meegaan naar de karaokebar. Hij was in Amsterdam om zijn imperium uit te breiden. Slava was een eenzame gast, hij ging altijd overal alleen naartoe en zorgde ervoor dat hij die avond een paar mensen om zich heen verzamelde waarmee hij dan de gezelligheid tegemoet dronk en sigeunermuziek voor hen speelde. Hij speelde niet alleen, hij liet ook regelmatig zijn geslachtsdelen zien aan voorbijgangers en zwaffelde dan voorbijgangers als ze geen geld in het pannetje deden. Zo was hij dan ook wel weer. Hij was een achte zwaffelafgaan. Nee Slava was een echte leuke grappenmaker, hij blèrde soms uit het niets een kerkplein over en dan keek iedereen. Hij gaf geen drol om wat mensen van hem vonden, het was ook beter zo. Als je gek bent geeft niemand je aandacht en ben je veel vrijer. Een gast in Jacks die avond was het er niet mee eens terwijl hij een willekeurige vrouw tegen zich aan trok en haar op de bek nam. Hij kwam ook steeds dichter bij mij, had de haren van een leeuw, inclusief baard. Hij had een smerige bek, waaruit zijn alcohol dampen de hele horizon aan glas besloeg. Maar het was zoals het was. Hij was het niet met me eens dat eenzame mensen vrijer zijn. Als je eenzaam bent dan heb je toch niemand om rekening mee te houden. Dan kun je naar buiten kijken en de zwolse skyline zien vanuit je zolderkamertje zonder dat er ook maar één gedachte, beeld of kleur in je kop opschiet, compleet in alle rust en stilte van het moment. Dan is de horizon het enige en weet je dat er niemand is die zich met je leven bemoeid en kun je doen wat je wil. Je bent dan ook geen onderdeel van de maatschappij en zweeft er tussendoor, je kunt alles observeren. Fietsers die voorbij komen, die naar hun baan gaan, die alleen maar bezig zijn met henzelf. Ze hebben alleen hun fietsbel om een beetje vrolijkheid te brengen, want waar gaat het dan om? Iets kunnen betekenen in iemands leven? Inspireren? Het gaat om iets uit niets te maken. De liefde natuurlijk. Er is altijd liefde te maken uit niets. Iets. Een dansje bijvoorbeeld. Zoals in de bonabo met mien maten, Nelis en Jim. We stonden in een groepje en waren een beetje aan het porren. We stonden een beetje te ouwehoeren en Jim had het over die wijven die wel zaten te wachten om gezoend te worden. Er kwam een Oekraïener naar me toe met zwart haar en een buikje die een dansje voor me deed. Ik dansde mee en werd beloond met een kus op m'n mond. Met een sprongetje liep ze weer weg naar achter. Ik gaf Nelis een stoot met mijn buik, buik tegen buik en liep achter haar aan. Ze zat daar in het hoekje ineens op schoot bij een of andere brede sportschoolbandiet met een oorbel en een kortgeschoren kapsel. Hij gooide z'n arm om haar heen en trok haar tegen zijn sixpack en ze zoenden. Ik draaide me om e  zag de vriendin zitten. Ik sprak wat Oekraïense woorden en zij begreep er niks van. Hoe kun je zo dom zijn dat je je eigen taal niet eens kon? Dus toen zei ik: A yobanaya svina - een varken neuken. Wat natuurlijk de schuld van Slava was. Hij kwam altijd met dit soort woorden. Ze zei: ben jij het varken? Ik zei nee dat ben jij. En ben toen snel weggelopen. Jim en Nelis gingen ook weg. Ik stond daar weer alleen en maakte een beetje contact met wat mensen, probeerde wat meditatie oefeningen en zag de mensen druk met elkaar bezig zijn. Ordinaire vrouwen, ordinaire mannen. Ik begon te dansen als een oen. Ik was gewoon een goeie gast in een discotheek. Ik versierde allemaal vrouwen en toen werd ik er uit gesleurd door één van de beveiligers en ze probeerden me nog te pakken maar ik kon me los sleuren en ontsnappen. Ik kon er nog maar net tussen een groep jongeren door rennen die vervolgens omver gekegeld werden door de bewakers. Maar ik was los. Ik kon door en rende een karaokebar in waar ik een paar liedjes op het podium zong. Ik pakte een barbiertje en dronk hem op terwijl ik zong en er waren zoveel vrouwen. Een van hen had me gezien en liep achter me aan toen ik klaar was. We kwamen elkaar in het verkleedfeestje bij Jacks weer tegen. Ik praatte met batman, vroeg aan assepoester of ze met me mee wilde naar huis en dansde met Angine de Poitrine. Toen was het feestje om 3 uur afgelopen en kwam de barvrouw naar me toe: Alleen leuke mensen die niet verkleed waren mogen onverkleed naar Jacks hier naast. En jij bent zo iemand. Ik was helemaal blij. Ik werd warm en voelde me toch ineens onderdeel van het zwolse nachtleven. Ik was helemaal los en praatte en danste met iedereen. Er kwam een meisje naar me toe met bokshandschoenen. Ze zei: 'Ik ken jou van een datingsite.' En als ze niet zo lelijk was geweest, had ik haar meegenomen naar huis. Het deed wel een beetje pijn. Meerdere vrouwen flikkerden van de trap. Ik wist maar net hun hand te pakken en omhoog te trekken. Ik werd direct opgenomen in verschillende vriendengroepen. Ik danste en ineens kwam dat meisje van die andere bar naar me toe. Ze zei: 'wat kun jij mooi zingen!'
   'Niet liegen.'
   'Ik lieg niet.'
   'Ik zie je en jij hebt helemaal geen kostuum aan.'
   'Jawel, ik ben als smurf.'
   'Ze had draculatanden, van die roodbebloede hoektanden en allemaal andere schmink en ze had een gezellige uitstraling.' Ze was dronken. Net als ik. Ik leefde deze avond van barbiertjes en had hem al aardig zitten. Ik bekeek haar nogmaals en haar gezicht begon een beetje te vervormen. Oh oh, die halfopgeslobberde biertjes stonden er niet voor niets natuurlijk. En ik vermaakte me. Mijn hoofd zat vol plezier de hele avond, en ik was niet kapot te krijgen. Alles wat ik deed was zoveel mogelijk liefde geven zodat ik genoeg zou hebben om morgen 4 uur lang muziek te maken in een pizzeria. Godver, hoe laat was het? vier uur. Oké. Ik klom nog eens op het podium en begon te dansen. Er waren een paar arabieren om me heen die ook begonnen te dansen. Linkin Park kwam op. In the End. En ik zat er zo in. Niet vaak zat ik zo in een lied en voelde hem en schreeuwde mijn hele penis leeg, zo diep zat het. Die gast van net stond met zijn armen gespreid en nam alles in zich op. Hij trok me aan mijn mouw en ropte me van het podium af. Ik voelde precies aan wat hij bedoelde. Ik zei: dit is het hoogtepunt, ik ga naar huis. En verliet de club.
    De volgende ochtend was ik niet eens zo heel moe. Ik genoot nog na van een prachtige avond. Ik voelde me warm en dacht aan iemand uit een andere tijd in mijn leven. We waren heel close en we wisten dat we ergens in europa waren, maar hadden geen flauw idee waar. Het voelde als thuis. Ik schreef er een gedicht over en wie weet zouden we ooit nog eens ontmoeten. Ik zou het uitwerken tot een lied. En eigenlijk moet ik dat ook eens helemaal uit gaan schrijven met Gintaras om er muziek van te maken. Maar ik was helemaal naar de klote en staarde naar mijn koffie. Toch was ik nog helemaal vol met liefde van de vorige avond. Dus at ik wat en fietste naar de pizzeria. De groep muzikanten waren er al. Onze shakeresse was op dat moment zogenaamd leeggDit ezogen door een stel Polen, dat was wat ze beweerde. We zaten in het restaurant. We waren allemaal rustig en er werd een beetje gepraat. We waren gewoon ons mentaal allemaal aan het voorbereiden. We hadden nauwelijks geoefend. Ik werd een beetje duizelig soms. Ik wist het niet meer. Maar we begonnen maar gewoon met spelen. De drummer, de bassist en de lead gitarist en de zanger: ik en de shakeresse. Maar het waren wel vibes. Er was gratis pizza te scoren. En we speelden onze liedjes, wat voor een derde keer samen spelen niet eens zo slecht ging. We hadden in ieder geval plezier in wat we zongen en er kwam een gast om te filmen, die de heletijd irritant mee aan het fluiten was. Maar 't was ook een goeie gast om er bij te hebben. Het publiek applaudiseerde af en toe. Ik deed katten na en schreeuwde naar het publiek onder een groovy blousrifje. Lekker de blous spelen. Daar hoorde alleen nog een semi-melancholische improvisatiestem onder. En ook al had ik helemaal niks te zeggen. Ik riep maar gewoon wat dingen, imiteerde hanen en de bandleden trokken de microfoon onder me weg. Maar later zei de gitarist: 'Ik heb van je genoten.' toen de hele setlist klaar was. Ik fietste met de solo gitarist terug naar het centrum en we waren het er over eens dat het een geslaagde avond was. Hij zei: Iedereen was wel tevreden. En we hebben applaus gekregen. En ik schudde m'n kop. Dit is nog niks. Wij gaan onze eigen liedjes spelen en dan gaan we doorbreken. Wij hebben namelijk genoeg liefde om te geven.
   'Over 10 jaar Rock Werchter.'