Avonturen van Fred

 Ik fiets maar zo naar Meppel met een gitaar en een stoeltje over m’n stuur en een tas. En ik zet maar zo m’n stoeltje neer, zo voor een broodjeszaak, waarvan ik niet weet dat het een broodjeszaak is, en begin te spelen. Er zitten een paar mensen op het terras en wat tieners op een bankje. En na drie liedjes zit er al drie euro in m’n pan. Ik moet hier een leven van gaan maken. Er komt een oude meneer langs die met me mee zingt. Hij zingt een lied over Meppel de geschiedenis en vraagt of ik op hem in wil haken met akkoorden, en zo spelen we samen. Er staat een moeder met twee kinderen aan de overkant een ijsje te halen en ze geeft haar dochtertje een euro. Ze komt huppelend naar me toe en werpt een euro in de pan. Deze moeder vind mijn muziek leuk. En haar kinderen blijkbaar ook. Er staat een jonge dame naast me met wie ik een band voel zonder iets te zeggen. Er is een jongen die zegt: ‘Omdat je zo goed staat te spelen.’ en doet ook vijftig cent in het pannetje. Er komt iemand met ...

 Eens even een stukkie schrijven, een update voor het thuisfront. Ik ben inmiddels op een stoel aan het zitten in een strandbar waar ik vrienden heb gemaakt. Ze geven me gratis eten in ruil voor muziek in het restaurant. Ik ben hier al bijna een weekje en heb m'n hangmat opgehangen in de duinen hier vijftig meter vandaan. Vanochtend ben ik vroeg wakker geworden om de zonsopkomst te zien. Het was werkelijk prachtig hoe het rood achter de heuvel vandaan kwam en langzaam groter en geler werd, boven de zee uit, het mistige stof in de verte die de heuvel ietwat verduisterde. Dit is de plek waar ik nu ben; ik rust vooral uit op het strand, lees boekjes, speel muziek en solliciteer naar baantjes en een volgend onderkomen.    Virgia radio. De barman fluit mee en zingt mee met de muziek. Hij dijnst met z'n hoofd mee op de beat van de rock. 'I wanna rock & roll, everyday all night.'    De laatste weken voor Rome gingen op die manier voorbij, zo snel als ik er op terug...

 Ik zit hier buiten bij een cafeetje, een verlaten cafeetje in een verlaten stadje op de zondag avond in de buurt van Rome. Ik wil eigenlijk heel graag in Rome zijn, waar jongeren zijn en waar ik kan socializen. Maar ik mag niet zeuren. Hoe ik hier terecht ben gekomen, echt waar, is een wonder. Het plan was om vanavond in Rome aan te komen, m'n hostel al geboekt en betaald, maar ben hier gestrand wegens defectieve lichaamsdelen en voortbewegingstuigen.    Domme wat voel ik me lekker zeg. Ik heb een lekkere salade achter de kiezen met gezonde tomaten, panini's gezond met rucola en tomaat, druiven en een sinaasappel, pinda's. Ik negeer gewoon dat ik een halve pot chocopasta, patat, een kroket en een burger heb gegeten. Oh, en gegrilde groenten. Ik voel me gezond.     Ik ben heel blij dat ik nu niet meer op de fiets zit naar Rome. Het was gekkenwerk vanavond. In het donker heb ik langs een snelweg gefietst met een simpel achterlichtje en een knie die niet meer...

 Ik zit aan een tafeltje bij het buitenveldje in het Hostel en er zijn geluiden van filmpjes en zacht gepraat om me heen. Mensen zitten op hun telefoon en iemand ligt met z'n been over z'n knie op het steen.    Vandaag heb ik Kenta ontmoet, een Japanse jongen van zesentwintig. We hebben samen door Firenze gewandeld terwijl we naar het park op de heuvel liepen. We liepen vaak naast elkaar en alles was prachtig, zelfs de ramen van auto's waren prachtig. Hij begon de dag met een goed bord pasta en keek ontzettend observerend naar hoe de man z'n broodjes belegde en maakte foto's van al het eten. Na het ontbijt zijn we op de hoek van de straat naar de supermarkt gewandeld en stond hij daar met z'n witte shirt in de supermarkt en werd ontzettend enthousiast. Hij sprong bijna de lucht in bij het zien dat een stokbroodje vijvenzestig cent koste. We liepen langs de kaas. 'Hoooohoo, cost only three fifty. Whohohow.' Hij keek me aan met wijd open ogen. 'In Japa...

Ik heb gisteren een behoorlijk eind gewandeld, een kilometer of twintig naar boven en naar beneden. Dat is zwaarder dan twintig kilometer vlak. Maar het was een mooie training voor de dag der dagen. Vandaag is de grote dag. Voor mij is dit de grote dag. Ik kijk naar links en zie de enorme gletsjer die ik over ga vanmiddag. Ik zit hier in het kleine dorpje, wat bestaat uit drie winkeltjes en hotels en wacht tot het half twee is. Ik was net te laat voor het kleine supermarktje voor de lunch. Echt, ik heb groenten en fruit nodig, meer dan dat; mueslirepen, melkpoeder en heel veel noten. Ik ga boven de drieduizend meter komen vandaag en heb daarvoor veel kalium nodig en een goed, positief humeur. 'Je zou maar in zo'n gletsjerspleet terecht komen.' zeiden twee Hollanders voor het winkeltje. 'Maar volgens mij komt dat wel goed met jouw, als je helemaal vanaf Nederland hier heen bent gewandeld. En ik zie dat je een ukulele bij je hebt. Wij horen je wel een verdrietig deuntje s...

 Goed, het is ochtend en ik zit in het berghutje. Nouja, berghutje; een behoorlijke bergkamer. Het is een prachtige plek hier, waar ik ook zo even zeventig franck voor neergelegd heb toen ik gisteren, half bevroren om half negen aan kwam zetten in het schemer. Er zijn geen bomen hier dus had weinig keuze dan dit bedrag te betalen. Tja. Er was natuurlijk een andere keuze, en dat was m'n opblaasmatje op de grond neerleggen vannacht, maar wilde ook graag een douche en een goede nachtrust in een bed, na een dag van tien uur wandelen. Het ging alleen maar omhoog en omhoog; geen vlakke stukken, gewoon omhoog, twee kilometer. Ik heb twee kilometer aan een stuk geklommen met twee pauzes er tussen. Onderweg heb ik twee proteinerepen opgegeten, een zakje pinda's en een pak oreo's en ben nu door m'n snacks heen. Gelukkig heb ik nog kaas, haver en crackers, plus rijst en zakjes droogsoep. Kaas. Ik moet een paar dingen afhandelen. Ik moet het verhaal met Giari af schrijven, ik wil d...

Ik ben het meer van Geneve overgezwommen. Gistermiddag, samen met Maëlie en Grag.    We hadden om tien uur bij de boot afgesproken. Maar ik moest nog wat voorbereiden. Ik moest eigenlijk even een warming-up doen.    Maëlie was er niet, en ik klopte op haar deur. 'Maëlie, we go in fifteen minutes!' zei ik. Grag en ik stonden al te wachten bij de boot toen ze aan kwam. 'Fuck,' zei ze, 'I thought I saw you leaving already but it was another boat. I would have been so angry.'    'We were here waiting.' Grag zou ons assisteren en m'n spullen naar de overkant brengen. Hij had vishengels bij zich en een gele parasol op z'n vissersbootje. Het was een motorbootje, een prachtig compact bootje met een overkapping aan de voorkant. We voeren samen een stukje van de kade af terwijl Maëlie m'n rug insmeerde met factor vijftig zonnebrand. Ze draaide naar Grag toe. 'Thank you so much.' zei ze, 'I can give you a massage after, if you want. Je suis ...