Avonturen van Fred

Ik zit in een barretje waar het gezellig druk is en de tafels zijn van hout en er staan twee speciaalbiertjes naast me. Tijd om te typen, tijd om vandaag te archiveren, tijd om het licht van de dag op papier te zetten.    Vanochtend werd ik vroeg wakker, ik moest mezelf uit bed sleuren om geld in een automaat te stoppen wat op mijn kaart zou komen waarmee ik de duur van mijn verblijf met een nacht kon verlengen. Ik vond geen automaat en na meerdere keren vragen was ook de Duitse Sparkasse niet instaat om mijn honderd euro cash op te vreten en op m'n kaart te zetten. Ik moest het van buitenaf zien te krijgen, en dan is er altijd mijn bewindvoerder die zit te zeiken over de zogenaamd gemaakte afspraken. 'We hadden niet afgesproken, heh, dat jij nu überhaupt in Hamburg was, dus ik ga je niet steunen.'    'Je gaat me op straat laten slapen?'    'Ik bel je vanmiddag terug'    'Maar ik heb het geld nu nodig!'    'Tot vanmiddag.' Bliep bliep bl...

Ik loop door met pijn in m'n hart. Mijn hele leven heb ik pijn gevoeld. Vroeger als kind, zielenpijn, en nu ik volwassen ben. Huilen hielp niet omdat mijn ouders me geen knuffel konden geven. Ze deden hun best wel maar ik herrinner me de blik die m'n vader gaf, onwetend met z'n schouders en wenkbrauwen hoger dan de Eiffeltoren. Slaat nergens op. Ze hadden niets te geven. Ik heb nooit de endorfine gehad na het huilen, dus was het resultaat een stille leegte. Muziek helpt.     Nu ik hier ergens in de Achterhoek in een tentje lig met een wandeling in het verschiet voel ik me plots goed. Ik lach om wat er ineens gebeurd. Of komt het door de whisky? Of door de zachte muziek? De regen tikt op het doek. Ik ben er vandaag achter gekomen dat een aarding niet inherent is aan een wandeling, de spanning blijft gewoon bestaan terwijl je wel met je voeten op de aarde staat; ik heb altijd gedacht dat deze handeling een ontspannen staat van zijn bracht. Nee, dat is niet zo. Mijn hoofd we...

Ik zit in de bieb en eigenlijk gaat het niet zo slecht. Ik ben bewust en wakker. Ik zit weliswaar in mijn maag, maar dat is niet erg, ik heb er schijt aan. De wereld om mij heen en de inspiratie is hier. Ik weet alleen niet wat ik schrijven moet. De passie. De passie, waar is de passie? Gintaras, hij was een muzikant, is een muzikant, een grote uit de Litouwse muziekwereld. Hij heeft gecomponeerd voor Litouwse televisie en in officiële bands gespeepld en meerdere albums uitgebracht. Hijzelf was de componist. Hij heeft in London gewoond waar hij beroepsschilder was en in Zweden waar hij heeft gewerkt voor een Russisch houtbewerkingsbedrijf die beeldjes van hout maakten en iets van knuffels van hout, of servies. Hij is destijds door heel Europa gereisd en heeft alles gedaan, had een auto en een kofferbak vol lijken, ik bedoel blikjes om in te leveren. Toen hij werd gestopt voor een alcoholcontrole in de buurt van Zwolle was het mis. Het was bijna middernacht. Ze hadden nooit een test afg...

 Ik ben begonnen met roken. Ik dacht ik begin er eens aan, ik nam er een grote slok van en piste mijn glas vol en verkocht het als bier. Het was verschrikkelijk om het zelf achterover te slokken, het was zwaar bier en het alcoholpercentage veranderde in verse jus, dronken van oranjensaft. Hoe voelde ik me? Het was een barre tocht naar de zon. Sorry Slava, ik ga ervandoor, ik doe mijn petje op en vertrek in een eenzame bui naar de stad met de wind tegen, ga mijn problemen facen, het doet pijn je achter te laten. En als mijn hoofd meewerkt, kan ik eens bij mijn hart komen. Mijn hart lacht alleen. Het vertrapt iedereen om hem heen, en de pijn is echt. De eenzame gelige gloed voor mijn ogen doet denken aan een beetje zachte liefde, moet ik het vastgrijpen? Jij bent de enige die me iets van liefde hebt gegeven, wat als een wolkje mist voor mijn ogen oplost.    Het is voorbij. Kom niet terug. Laat me met rust, verzinken in mijn eigen pijn. Jij blijft voor eeuwig een vonkje in m...

Ik had vandaag een paar keer het gevoel van een apocalyptische hitte, een soort rust waarin iedereen langzaam aan het sterven was, de muziek die het moment liet stilstaan in onverdraagbare temperaturen en radioactieve zonnestraling neer liet strijken. Mensen liepen langzaam door een rustige winkelstraat. Ik fietste er licht gestrest tussendoor, op zoek naar schaduw. Ik kon nergens naartoe, opgesloten tussen mijn zolderkamertje en de straat; de beste plek was nog langs de koele briesjes van de airconditioning van de winkelingangen. Ik besloot in de windstille schaduw van een gebouw te gaan zitten met mijn gitaar en er een paar liedjes uit te zuchten. De mensen liepen voorbij en af en toe glimlachte iemand. Sommigen gaven me geld, waarschijnlijk uit respect voor de moed die ik had genomen om er überhaupt te gaan zitten en een poging te wagen. Er kwam een verwarde zwerver naar me toe die me een ingepakte hamburger aanbood. Ik bedankte vriendelijk. Hij wilde hem waarschijnlijk verkopen voo...

 Ik wil even schrijven over het festival, maar wat is er te vertellen? We hebben gedanst, en ik heb me weer kiplekker gevoeld in de morspit, waar het gecontroleerd beuken was; beuken met liefde over een kakofonie van blaasinstrumenten met een technobeat, er was verbinding, het publiek was één. Maar iedereen was doodop na een uur tegen elkaar aan te springen. Ik was Simon al lang kwijt maar had alweer nieuwe vrienden gemaakt, ik had die dag zeker vijftien nieuwe vrienden, wat ook wel weer pijnlijk was. Na het optreden waren er veel knuffels en schouderklopjes onder het publiek. Er kwam iemand naar me toe die hard: 'Woooow!' schreeuwde en mijn hand sloeg en dol begon te juichen, het was wel leuk. Ik gaf mensen schouderklopjes en omhelsde een nieuwe vriend. Het was een gloriedag. Het ging allemaal goed, totdat ik een steek in m'n hart voelde, met daarbij een krampende pijn in m'n schouder en een duizeligheid. Ik zei tegen Simon: ik ga de tent uit, en liep paniekerig heen e...

 Lady Gaga, een imposante vrouw met een spiritueel pad, je kunt zien hoe zij door de jaren veranderd is. Haha. In het begin was ze natuurlijk een seksmonster, een mannenvreter met hits als Alejandro, Pokerface, Bad Romance, waar ze in de clip wit geschilderd in een robotpak zonder wenkbrauwen wordt betast door twintig geile mannen die in een kluitje om haar heupen hingen. Iedereen vond er het zijne van. Maar we wisten allemaal wie Lady Gaga was; iemand die je haar ding liet doen omdat ze knettergek was. 'Laat maar gaan, die vrouw is toch gestoord.' Er hing zo'n vibe om haar heen, niemand hield haar tegen.    We hadden plezier in haar liedjes, gingen naar haar concerten en kochten haar platen. We hielden van d'r muziek. En deze vrouw ging gewoon door: ze maakte nieuwe albums, werd actrice, werkte haar reet heet, rookte haar sigaretten en leefde haar leven. Allemaal - ook oudere mensen bezochten haar concerten, waarom? Zagen zij iets in haar wat ik niet zag? Ze had een mo...

 Ik heb net een dwarslaesie gehad, het schoot erin tijdens het aansteken van een kaars, ineens een stekende pijn in de botten. Gelukkig heb ik net opium gehad dus doet het niet zoveel pijn. Het werkt nu. Ik heb wellicht een rugrechter nodig. Wat kan ik schrijven? Er is zo weinig te schrijven, maar ook zo veel. Soms ben ik zo depressief, maar ook zo uitbundig. Er zijn zoveel dingen te leren en er is zoveel passie en zoveel ziel. Ik zit een beetje te denken aan de dag, wat er allemaal fout ging. Wat ging er allemaal fout? Ik heb mijn kamer niet goed achter gelaten, mijn oude kamer de koelkast was nog vies toen inspecteur Tjeerd een rondje maakte. 'Moet je kijken, zo kan ik het toch niet opleveren?'    'Wij zijn er echt achteraan gegaan.' zei Dennis bijdehand.    Ik zei: 'Niet. Jullie zijn er niet achteraan gegaan, ook al is het mijn eigen verantwoordelijkheid, maar jullie zijn er niet achteraan gegaan.'    Tjeerd was niet in een goed humeur; ik werd ook ...

 Een grap is altijd het beste als hij uit het niets komt, of wanneer iemand onbewust is van de grap die hij maakt. Veilig ben je nergens, je kunt altijd onbewust ergens de grap maken. Wanneer je misselijk bent en het ligt zo zwaar op de maag maar je vraagt om een glaasje water. Dat krijg je van de juf, je neemt een slok, dat vloeit naar binnen, maar het diafragma perst het net zo hard weer naar boven. Voor een klaslokaal vol kijkende leerlingen spuug je de hele vloer en een deel van de tafel van Stijn onder het maagzuur. Het is rozengeur en maneschijn, magenschijn. Het is stil, doodstil in de klas, totdat juf Ria compassieloos over mijn duizeligheid het woord neemt: 'Jij gaat nu je mond wassen en je excuses aan Stijn aanbieden en dan ruim je die troep op!' En je schaamt je de tyfus terwijl je de plassen opruimt met ongemakkelijke afdroogpapiertjes en al je leeftijdsgenoten die toekijken. Wat is dan de grap? De grap is dat dit niet de eerste keer is geweest dat ik m'n mond m...

De verjaardag van m'n zusje was er één om niet te vergeten. Och, ik had zoveel medelijden met m'n vader, die zichtbaar in zijn hoofd zat te dolen, alsof hij nooit echt bij de les was en altijd afhankelijk van de vriendelijkheid van een ander die het voortouw nam met hem te praten. Het waren gesprekken die altijd over dezelfde vermoeiende onderwerpen gingen; zijn kwekerij, zijn businesspartners, Japan, zijn verleden, zijn houtcreaties, zijn gedachtes. Op een moment dat ik zat na te denken over iets te zeggen tegen Kelvin, met wie ik zojuist de meest ongemakkelijke hand ooit had geschud, kwam hij naar m'n oor toe: 'Moet je nog schilderen in je nieuwe huis? Anders heb ik nog wel verf voor je.' Vanuit de chaos in zijn hoofd heeft hij besloten dat het een goed moment was om over verf te beginnen voor in een huis waar ik nog niet woon. Ik wilde iets tegen Kelvin zeggen, beginnen over mijn schaamte of iets dergelijks. Opgetogen zij hij 'Freekie!' bij mijn aankomst,...

   Heeeeh, Gintaras is al twee dagen ontzettend dronken, die zatlap. Hij zat hier in mijn kamer op het vloerkleed op de grond, leunend tegen de stoel met planten erop. Hij kroop overeind en kwam vlak naast me staan, ik kon zijn laatste voortand van dichtbij observeren, een soort trapezoïde van gebruind ivoor. Zijn tong kroop er langs als het gelei van een octopustentakel, terwijl zijn vochtige alcohol adem als een dampende stoommachine in mijn gezicht sloeg. Het was alsof hij een fles schoonmaakterpentine over me heen sprayde. Ik kon zelfs ruiken wat hij gedronken had: het was port of bessenjenever. Hij had met koningsdag vier tassen blikjes bij elkaar verzameld en bij mij gestald. We hebben daar samen twintig euro van gemaakt, en dat heeft hij na logisch redeneren aan die fles uitgegeven. Nu zwalkt hij al twee dagen wankelend over straat. Hij had het over 'benchtime' - de tijd die een mens op een bankje doorbrengt om te contempleren over het leven en eendjes te voeren en voor...

 Een ongeval in de Diezerstraat. Een Oost-Europees uitziend vrouwtje met een gotisch versierde sluier op een scootmobiel reed zigzaggend door de drukke Diezerstraat. Ik liep samen met Nelis. 'Maar als je echt accuraat iets neer wilt zetten moet je precariorechten aanvragen.' zei hij.    'Wordt dat niet gedoogd tegenwoordig? Maar als ik tijd heb zal ik mijn hoofd er eens over buigen.'    'Het lijkt me...'     'Aaaaah!' er klonk een harde vrouwengil voor ons. Iemand lag op de grond met haar handen op haar kuiten, kermend als een voetballer, met daarvoor iemand op een scootmobiel. Er kwamen mensen omheen staan. 'Aaaaahuw! Ze reed gewoon door.' huilde ze.    'Ja, ze reed gewoon door.' klonk op uit het geroezemoes.    Een paar mensen op het terras spraken schande van de Balkan vrouw. 'Je mag hier helemaal niet rijden, en ze ging veel te snel.'    Ik vond het eerder zielig voor het rijdende vrouwtje die een lading stront ov...

Boksen is een oersport, wellicht de oudste sport die diep in ons instinct gegrafeerd zit. Het is een kwestie van overleven. Het gaat om titels afpakken van de nummer 1. En iedere keer als de nummer 1 speelt tegen een andere tegenstander, denkt de nummer 1: 'Hij wil de titel van mij afpakken.' Dat heeft nummer 1 Rico Verhoeven eens toegezegd in een interview. Zo motiveert hij zich voor een nieuwe tegenstander om hem helemaal de tyfus in te jagen. Ze slaan elkaar helemaal het leplazarus tot ze een ingevallen schedel hebben, een voorhoofd die geen ronding, maar een komische inham heeft. Boxers moeten het hebben van hun overlevingsmechanisme en een flinke dosis adrenaline, spierkracht. Waar anderen breinkracht gebruiken. Ze zitten letterlijk in een kooi opgesloten om maar gewoon te houwen, geen mogelijkheid om slim te zijn, of tactisch te spelen - iedereen die slim of tactisch was, was nooit die ring ingestapt - alleen maar uitdelen en incasseren. Ik heb op Lubach gezien dat wannee...

Zaterdagmiddag in de trein, Gimon tegenover me met een broodje cashewpasta. Ja, hij is er zo één. 'Cashewpasta zit vol met nutriënten.' zegt hij belezen.      'Gefeliciteerd met de overwinning van GroenLinks trouwens!'    'Dankjewel, we heten niet meer GroenLinks.'    'Oh ja, progressief Nederland.'    'Ja, wat vind je van die naam?'    'Veel te rechts.' Ik nam een hap van m'n tonijnpasta.     'Te rechts? Ik heb rechtsere namen gezien. De partij van de Vrijheid bijvoorbeeld.'    'Vrijheid klinkt aardig links moet ik zeggen. Vrijheid hadden we na de oorlog.'    'Het is juist de bedoeling om te liegen over vrijheid in de politiek. Iedere partij die het tegen het volk heeft over vrijheid bedoeld het tegenovergestelde.'    'Oh, en heeft links het dan nooit over vrijheid?'    'Links spreekt de waarheid. Wij zijn altijd transparant naar het volk, wij praten het volk niet naar de mond....

 Ik zit achter de computer op mijn kamer en hoor de klok tikken. Mijn armen liggen op het toetsenbord en mijn vingers weten waar de letters zitten. Er klinkt rustige muziek. Ik zit te mijmeren over een boottocht in Zweden toen ik door een vriendelijke man op zijn speedboot naar de volgende plek werd gebracht. Ik stond op van m'n stoeltje en spreidde m'n armen en voelde me levend met de wind tegen m'n lichaam terwijl de boot met zestig kilometer per uur over het water scheerde. Voor ons lag de open zee, rechts de kust en links kleine rotsachtige eilandjes met een paar dennenbomen en schapengras. De man droeg een roze polo, een khaki korte broek en een zonnebril, hij was een jaar of vijftig met korte grijze haren. Hij bracht me naar een klein verlaten haventje met één vissersbootje aangemeerd aan een langgerekte stijger met een havenhutje. Er waren twee mensen aan het suppen. Het was een warme ochtend maar ik had nog een hele dag te wandelen. Het zeewater was echter een graad...